ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٤ - حجت در ادعيه و زيارات
مىكند كه تا همه مناسبات فردى و جمعىاش انعكاس انتظارش باشد كه در غير اينصورت انتظار مفهوم خود را از دست مىدهد و به لقلقه زبان تبديل مىشود. منتظر نمىداند حجتش كدامين روز مىآيد؟ اما مىداند چنان بايستى آماده باشد، كه هر زمانى كه ظهور كرد اعمالش مطلوب و مقبول حجت واقع شود».
به بيان ديگر تنها كسانى در زمان «ظهور» سربلندند كه در زمان «غيبت» در جهت تامين رضايت مولايشان تلاش كرده باشند.
اين معنا را بصراحت مىتوان از قرآن و روايات استفاده كرد.
در يكى از آياتقرآنكريم آمده است:
يوم ياتى بعض آيات ربك لا ينفع نفسا ايمانها لم تكن امنت من قبل او كسبت فى ايمانها خيرا قل انتظروا انا منتظرون[١].
روزى كه برخى نشانههاى خدا آشكار شود، ايمان كسى كه پيش از آن ايمان نياورده يا به هنگام ايمان كار نيكى انجام نداده است، براى او سودى نخواهد داشت. بگو چشم به راه باشيد، ما نيز چشم به راهيم.
در ذيل آيه ياد شده، روايات متعددى به طريق شيعه و اهل سنت نقل شده كه در آنها «روزى كه برخى نشانههاى خدا آشكار شود» به زمان ظهور حضرت مهدى، عليهالسلام، تفسير شده است.[٢]
از جمله در روايتى كه از امام صادق، عليهالسلام، در تفسير آيه مزبور وارد شده، چنين آمده است:
الآيات همالائمة، والآية المنتظرة هوالقائم، عليهالسلام، فيومئذ لا ينفع نفسا ايمانها لم تكن آمنت من قبل قيامه بالسيف و ان آمنتبمن تقدمه من آبائه، عليهمالسلام.[٣]
مراد از نشانهها امامان هستند و آن نشانهاى كه انتظارش كشيده مىشود، قائم، عليهالسلام، است. در آن زمان ايمان كسى كه پيش از قيام آن حضرت با شمشير، ايمان نياورده براى او سودى نخواهدداشت، اگرچه به پدران آن حضرت كه پيش از او بودند، ايمان آورده باشد.
امام صادق، عليهالسلام، در روايت ديگرى آيه ياد شده را چنين تفسير مىكنند:
يعنى خروج القائم المنتظر منا، ثم قال، عليهالسلام، يا ابا بصير طوبى لشيعة قائمنا المنتظرين لظهوره فى غيبته و المطيعين له فى ظهوره، اولئك اولياء الله الذين لا خوف عليهم و لا هم يحزنون.[٤]
[مراد از آن روز] زمان خروج قائم ماست كه انتظارش كشيده مىشود، آنگاه فرمود: اى ابابصير! خوشا به حال شيعه قائم ما كه در زمان غيبت او چشم به راه ظهور اويند و در زمان ظهورش او را پيروى مىكنند. آنها دوستان خدا هستند كه نه بيمناك مىشوند و نه اندوهگين مىگردند.
نكتهاى كه از روايتبالا استفاده مىشود اين است كه هر كس بايد تا پيش از آشكار شدن حجتخداوندى چنان زندگى كند و خود و جامعهاش را چنان بسازد كه بتواند به هنگام ظهور در پيشگاه آن حضرت پاسخگو باشد. چرا كه در آن روز ديگر توبه و پشيمانى سودى ندارد.