ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٨ - بوى يار
بوى يار
امام مهدى، عليهالسلام، در بيان شهيد آوينى
ما پيروان راه هزاران ساله انبيا هستيم و به عهد ازلى خويش با آفريدگار متعال لبيك گفتهايم و براى تحقق آن عصر موعود، عصر عدالت و حاكميت احكام خدا، قيام كردهايم تا راه تاريخ را به سوى نور بگشائيم و اگر چشم دل باشد خواهد ديد كه اين راه با بالهاى ملائكه فرش شده است.
امروز بعد از يازده قرن كه از تولد آخرين حجتخدا در كره زمين مىگذرد؛ نشانههاى صدق وعدههاى قرآن و احاديث ظهور بيشترى يافته است، عصر جاهليت ثانى تاريكترين روزهاى خويش را نيز سپرى كرده و اين خود نشانهاى ديگر است مگر نه اينكه فجر صادق هنگامى فرا مىرسد كه شب كامل شده باشد؟
رايحه ظهور موعود، دل شيفتگان حق را بىتاب كرده و آنان را به صحنه حضور كشانده است.
اما، مهدى جان! اين قرن قرنى است كه حق در كره زمين به حاكميتخواهد رسيد آينده در انتظار توست.
در اين سالهاى نخستين قرن پانزدهم هجرى قمرى پيشگويى حضرت نبى اكرم، صلىاللهعليهوآله، به تحقق پيوست و قوم سلمان فارسى، ايرانيان، طليعهدار نهضت آخرالزمانى اسلام، علم قيام انبيا را بر دوش گرفتند و وجودشان شمسى تازه شد كه در خلاصه ظلمانى جاهليت ثانى تولد يافت.
در ميان بيداردلان سراسر كره ارض هستند بسا دلدادگانى كه اين عهد تازه را دريافتهاند و به خيل منتظران موعود پيوستهاند. منتظران موعود اهل مبارزهاند و مىدانند خلوص عشق موحدين جز به ظهور كامل نفرت از مشركين و منافقين ميسر نخواهد شد اما از آن فراتر اهل ولايت و اطاعتند و انتظار مىكشند تا فرمان چه در رسد.
بسيجى خود را در نسبت ميان مبدا و معاد مىبيند و انتظار موعود و با اين انتظار هويت تاريخى انسان را باز يافته است و خود را از روزمرگى و غفلت ملازم با آن رهانده. او آسايش تن را قربانى كمال روح كرده است و خود را نه در روز و ماه و سال و شهر و كوچه و خيابان كه در فاصله ميان مبدا و موعود تاريخ باز شناخته است.
در كوچهسار غيبت
محسن علىبيگى
شب هنگام، پنهان ز چشمهاى خاكيان،
در كوچهسار غيبت و در غربتبقيع،
مردى به جاودانگى سعادت بر سنگفرش تاريخ راه مىسپارد.
مدينه را رستخيزى بر پا شده.
گويى جن و انس به برزخ نشستهاند.
گويى قائم موعود، عليهالسلام، مىرسد.
گويى آخرين سلاله زهرا به ديدارش مىشتابد.
كوچههاى مدينه، پژواك قدمهاى محمدى مىشنوند.
آرى پنهان ز چشمان خاكيان، مردى لايتناهى، راه شب مىسپارد.
چشمانش لبريز از اندوهى جانگزا و دردى جانكاه، در و ديوار مدينه را سير مىكند، و اشكش مشتاقانه بر خاك كوى بنىهاشم بوسه مىزند.
زمزمه لبهايش به نجواى شبهاى تنهايى على، عليهالسلام، مىماند، گويى دادرس مظلومان به انتقام برخاسته است.
با همان غربت و تنهايى مادرش فاطمه، عليهاالسلام، به خاك بقيع مىشتابد.
در گوشهاى كه هنوز نالههاى على، عليهالسلام، به خاك مىتراود و ضجههاى شبانه فاطمه، عليهاالسلام، عرش را مىلرزاند، زانو مىزند، و خاطره تلخ مرگ جدهاش زهرا را در آغوش حزين مىگيرد.
خيل ملائك به دلجويىاش مىشتابند و چشمان اشكبارش را به زلال كوثر عطرافشان مىنمايند.
روحالامين به تسليت نشسته، فريادرس عالميان را به شاهپر ملكوتىاش مىنشاند و به اوج بىكران صبر دلى پر مىگيرد.