ناگفته پيداست كه همه همسران پيامبر در يك سطح نبودند. زيرا خداوند به بعضى از آنان مى‌گويد: از گناه خود توبه كنيد كه به نفع شماست: «ان تتوبا» پس معلوم مى‌شود بعضى از آنها لغزش‌هايى داشتند، چنانكه در جاى ديگر مى‌فرمايد: خداوند براى خوبان از شما اجر بزرگ قرار داده است: «اعدّ للمحسنات منكنّ اجراً عظيما» پس تمام زنان آن حضرت نيكوكار نبودند.

پيامبر و امور خانواده‌

خداوند در آيه اول سوره تحريم مى‌فرمايد:

«يَآ أَيُّهَا النَّبِىُّ لِمَ تُحَرّمُ مَآ أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ تَبْتَغِى مَرْضَاتَ أَزْوَاجِكَ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»

اى پيامبر! چرا چيزى را كه خداوند براى تو حلال كرده، به خاطر جلب رضاى همسرانت، بر خود حرام مى‌كنى. خداوند آمرزنده و مهربان است.

چون حضرت زنان متعددى داشت گاهى بخاطر جلب رضايت عمومى آنان از حق شخصى خود مى‌گذشت. آرى گاهى علاقه به راضى كردن ديگران سبب گرفتارى مى‌شود و لذا قرآن گاهى با عتاب حضرت را مخاطب قرار مى‌داد كه چرا چنين و چنان كردى تا به مردم بگويد مسائل شخصى نبايد الگوى همه قرار گيرد و حتى پيامبر حق ندارد حلال خدا را حرام كند و خوشنودى خداوند بر خشنودى همه مقدم است. آرى راضى كردن همسر به هر قيمت لازم نيست ضمناً از اين عتاب‌ها معلوم مى‌شود كه قرآن از جانب خداوند است زيرا انسان هرگز در كتاب خود براى طول تاريخ و نسل‌ها بخاطر يك مسئله جزئى خودش را توبيخ نمى‌كند.

گويا پيامبر اكرم سوگند ياد كرد كه از بعضى حلالها صرف نظر كند و از آنجا كه در اسلام بن بست وجود ندارد خداوند با دادن كفاره راه را براى پيامبر باز كرد تا به مكتب و حلالها لطمه‌اى وارد نشود «قد فرض اللّه لكم تَحلّة ايمانكم»[١]

ضمنا پيامبر كه مأمور مى‌شود بخاطر جلب رضاى خانواده حلالى را بر خود حرام نكند اين مأموريت هم همراه با توبيخ است كه چرا حلال خدا را بر خود حرام كردى؟! و هم‌

[١] - سوره تحريم، آيه ٢