بنابراين سالم بودن زن به تنهايى كافى نيست، بلكه بايد در كوچه و بازار حواسّ ديگران را به خود جلب نكند. جالب اينكه قرآن مى‌فرمايد: حتى اگر يك نفر هوسباز و بيمار دل طمع كند (ولى ساير مردم عفيف باشند) شما بخاطر همان يك نفر با نرمش سخن نگو «الّذى فى قلبه مرض» و نفرمود: «الّذين فى قلوبهم مرض»

همسردارى پيامبر

با اينكه اكثر همسران رسول خدا ٦ زنانى سالمند، يتيم دار، بيوه و داراى اخلاق متفاوت بودند اما همان گونه كه قرآن سفارش كرده است: «عاشروهنّ بالمعروف»[١] معاشرت پيامبر ٦ با آنان به نيكى و خوبى بود و گاه و بيگاه كه بعضى از آنان بد رفتارى مى‌كردند و حتى اصحاب پيامبر ٦ از رفتار آنان ناراحت شده، مى‌گفتند: يا رسول‌اللّه ٦! او را رها كنيد، پيامبر ٦ مى‌فرمود: ناراحتى و بدرفتارى زنان را بايد در كنار نقاط مثبت و كمالات آنان حساب كرد و نبايد انسان به خاطر ناراحتى همسر خود را رها كند.

پيامبر ٦ به خاطر وفادارى به همسرش خديجه حتى بعد از مرگ او به زنانى كه با خديجه دوست بودند احترام خاصى مى‌گذاشت و

مى‌فرمود: من نسبت به خانواده‌ام از همه بهتر رفتار مى‌كنم.[٢]

آن حضرت با همسرانش چنان به عدالت رفتار مى‌كرد كه حتى در ايامى كه بيماريش شدّت گرفته بود، بستر او را هر شبى در اتاق يكى از آنان قرار مى‌دادند.

عايشه مى‌گويد: گاه و بى گاه پيامبر خديجه را به خوبى ياد مى‌كرد. به او مى‌گفتم: خدا بهتر از او را به تو داده است، او پير زنى بيش نبود. پيامبر مى‌فرمود: به خدا سوگند چنين نيست. هيچ كس خديجه نمى‌شود، وقتى كه همه كافر بودند او به تنهايى به من ايمان آورد و مرا يارى كرد. نسل من از خديجه است.

گاهى پيامبر گوسفندى ذبح مى‌كرد و گوشت آن را براى دوستان خديجه مى‌فرستاد و اينگونه يادش را گرامى مى‌داشت.

خديجه زنى بود كه خود پيشنهاد ازدواج با پيامبر را داد و سنگينى مهريه را از دوش پيامبر برداشت و به ساير خواستگاران خود جواب رد داد.

[١] - سوره نساء، آيه ١٩

[٢] - وسائل‌الشيعه، ج ١٤، ص ١٢٢