ازدواج‌هاى پيامبر بخاطر مسائل جنسى و غريزى نبود. زيرا آن حضرت در سن ٢٥ سالگى با حضرت خديجه كه چهل ساله بود ازدواج كرد و تا سن ٥٣ سالگى يعنى به مدت ٢٨ سال، تا زمانى كه حضرت خديجه رحلت نمود، آن حضرت ازدواج ديگرى نداشت.

پيامبر ٦٣ سال بيشتر عمر نكرد و تمام ازدواجهاى مكرر حضرت در ١٠ سال آخر عمرشان بود. آيا ازدواج بعد از سن ٥٣ سالگى را مى‌توان گفت براى شهوت بوده است؟

آيا انسان براى هوسهاى نفسانى، زنان يتيم‌دار، شوهر مرده، طلاق داده شده و سالمند مى‌گيرد؟ از ميان زنان پيامبر اكرم ٦ تنها يك نفر دختر بود و او عايشه بود كه هنگام عقد، ٦ ساله بود. چند سالى در عقد بود تا آنكه ٩ ساله شد و در مدينه عروسى كرد. آيا مردى كه قصد هوسرانى دارد سه سال منتظر مى‌ماند كه ٦ ساله‌اى نه ساله شود؟

واقع آن است كه ازدواج با آن زنان به خاطر آن بود كه در آن زمان رسم بود كه قبيله‌ها از بستگان و دامادهاى خود حمايت مى‌كردند و پيامبر اكرم ٦ تشخيص دادند كه با چندين قبيله فاميل شوند تا حمايت قبيله‌ها را براى پيشرفت اهداف خود داشته باشند و هم قبايل نيز نسبت به يكديگر حسادت نكنند. عجيب آنكه پيامبر حتى بعضى از همسرانش را نديد. زمانى كه ابوسفيان و معاويه مسلمان نشده بودند، خواهر معاويه و شوهرش مسلمان شدند و به حبشه هجرت كردند ولى شوهرش در حبشه مسيحى شد. اين زن كه مى‌بايست از همسرش جدا شود، نمى‌توانست به خانه پدر و برادر مشرك برگردد.

حضرت او را به عقد خود در آورد تا مرهمى براى ضربه‌هاى روحى و اجتماعى او باشد.

بعضى از اين ازدواج‌ها براى شكستن سنت‌هاى غلط جاهلى بود. چنانكه در جاهليت عقيده داشتند همان گونه كه انسان نمى‌تواند همسر فرزند خود را بگيرد، نمى‌تواند همسر