از آنجايى كه جهاد و مبارزه با دشمن كار بسيار سختى است، از طرف مردم نياز به ايمان و صبر و آگاهى و از طرف رهبر نياز به تبليغ و تشويق دارد. چنانكه خداوند به پيامبرش مى‌فرمايد:

«يا ايها النبى حرض المؤمنين على القتال ان يكن منكم عشرون صابرون يغلبوا مائتين و اين يكن منكم مائة يغلبوا الفاً من الّذين كفروا بانّهم قوم لا يفقهون»[١]

اى پيامبر! مؤمنان را بر پيكار (با كفار) تشويق كن، اگر بيست نفر از شما پايدار باشند، بر دويست نفر پيروز مى‌شوند و اگر صد نفر از شما مقاوم باشند، بر هزار نفر از كافران غلبه مى‌يابند، زيرا آنان گروهى هستند كه (آثار ايمان را) نمى‌فهمند.

در صدر اسلام به خاطر همين روحيه ايمان و صبر و آگاهى و تشويق‌هاى پيامبر، در هيچ جنگى موازنه آمارى در كار نبود.

در جنگ بدر ٣١٣ نفر در برابر ١٠٠٠ نفر، در جنگ احد ٧٠٠ نفر در مقابل ٣٠٠٠ نفر، در خندق ٣٠٠٠ نفر در مقابل ١٠٠٠٠ نفر، و در موته ١٠٠٠٠ نفر در مقابل صد هزار نفر قرار گرفتند.

پيامبر اكرم ٦ به امر خداوند كه فرمود: «يا ايها النبى حرّض المؤمنين على القتال» مؤمنان را بر جهاد تشويق مى‌كرد، خداوند وعده داده بود كه بيست مؤمن صبور بر دويست نفر «عشرون صابرون يغلبوا مأتين» و صد نفر بر هزار نفر پيروز مى‌شوند. «مأة يغلبوا الفاً» خداوند با اينگونه وعده‌هاى نصرت، مسلمانان را يارى نمود. البته در اين آيه كه وعده پيروزى در آن آمده است، سه كلمه به چشم مى‌خورد كه رمز پيروزى است:

كلمه «مؤمنين» و «صابرون» درباره مسلمانان و كلمه «لا يفقهون» در مورد كفار آمده است كه لازمه آن فهم عميق داشتن مسلمانان است.

بنابراين مسلمانان به شرطى پيروز مى‌شوند كه داراى ايمان، صبر و آگاهى عميق باشند.

[١] - سوره انفال، آيه ٦٥