رسول‌خدا ٦ هنگام روبه‌رو شدن با مشكلات، اهل طرح و ابتكار بود. در تاريخ مى‌خوانيم: پيش از اسلام قبايل عرب دست به دست هم داده، كعبه را تجديد بنا نمودند ولى همين كه كار به نصب حجرالاسود رسيد هر قبيله‌اى بر ديگرى پيشى مى‌گرفت تا اين سند افتخار به نام او ثبت شود. در اين باره گفتگوها به خشونت انجاميد و زمينه‌اى براى درگيرى پيدا شد.

شخصى گفت: به جاى درگيرى صبر مى‌كنيم و اولين شخصى كه از درِ مسجدالحرام وارد شد او را حَكم و داور قرار مى‌دهيم. ناگاه ديدند كه محمد ٦ وارد شد، او را حكم و داور قرار دادند. آن حضرت ٦ دستور داد پارچه‌اى آوردند و حجرالاسود را در ميان آن نهادند و از تمام قبايل افرادى گوشه پارچه را گرفته، نزديك كعبه آوردند، سپس شخص پيامبر ٦ با دستان مباركش حجرالاسود را برداشتند و در جاى خود نصب فرمودند و به غائله خاتمه دادند.

قاطعيّت پيامبر

عدّه‌اى خدمت آن حضرت رسيدند و گفتند: ما به تو ايمان مى‌آوريم به شرط اينكه نماز نخوانيم.

امّا پيامبر ٦ نپذيرفت زيرا حاضر نبود به قيمت زياد شدن پيروان گوشه‌اى از مكتب آسيب ببيند. اين ديگرانند كه براى به دست آوردن پيروان زيادتر هر لحظه به شكلى و نامى و آرمى تغيير روش مى‌دهند و همچون تجار دنبال پيدا كردن مشترى هستند.

پيامبر به كفار مى‌فرمود: «لكم دينكم و لِىَ دين»[١] دين شما براى شما باشد و دين من براى خودم. در صورتى كه غير انبيا در دين خود چندان استوار نيستند و راه سازش و نرمش را در پيش مى‌گيرند.

دشمنان انبيا همواره مى‌خواهند، پيامبران و پيروان آنها را به سازش بكشانند؛ اما قرآن مسلمانان را از اين نقشه آگاه ساخته و مى‌فرمايد: «ودّوا لو تدهن فيدهنون»[٢]

[١] - سوره كافرون، آيه ٦

[٢] - سوره قلم، آيه ٩