لطف خداوند به گونه‌اى است كه هم گذشته را جبران مى‌كند «غفور رحيم» و هم راه را براى آينده باز مى‌كند و مى‌فرمايد: سوگندى كه ياد كردى كه از حلال استفاده نكنى با دادن كفاره آن را بشكن. شكستن سوگند شخص با دادن كفاره بهتر از شكستن قانون الهى براى طول تاريخ است.

در سوره تحريم چند آيه در كنار هم آمده كه چون درسهاى بسيار فراوانى در آنها نهفته شده است لازم است با چند دقيقه حوصله به سراغ آن درسها رويم. ماجرا به اين صورت است:

در خانه پيامبر بعضى از حرف‌هايى را كه حضرت نزد همسرش به امانت سپرده بود و فرمود: اين كلام را به كسى نگو! با كمال تأسف آن را گفت. خداوند پيامبر را آگاه كرد كه همسرت امانت‌دارى نكرد و سخن را فاش و خبرچينى كرد. پيامبر كه از طريق وحى مطلع شد گوشه‌اى از خبرچينى همسر را به همسرش اعلام كرد. و بخش ديگر خبرچينى را اظهار نكرد. همسرش گفت: از كجا فهميدى؟ كه من خبر را فاش كردم پيامبر فرمود: خداى دانا و آگاه به من خبر داد.[١]

فاش كردن كلامى كه به امانت نزد انسان سپرده مى‌شود، گناه و نشانه انحراف فكرى و قلبى است و به همين خاطر خداوند به گوينده و شنونده آن راز كه به عقيده مفسّرين، عايشه و حفصة بودند فرمود: اگر توبه كنيد به نفع شماست و اگر عليه پيامبر يكديگر را كمك كنيد و بخواهيد با خبرچينى عليه حضرت توطئه كنيد، زيانى به او نمى‌رساند. زيرا كه خداوند و جبرئيل و برجسته‌ترين مؤمنين‌[٢] و فرشتگان همه و همه در برابر توطئه شما ياور پيامبرند.[٣]

از اين ماجرا كه در آيات دوم و سوم سوره تحريم آمده است نكاتى در مورد مسائل‌

[١] - سوره تحريم، آيه ٣

[٢] - در پنجاه و دو حديث از شيعه و سنى نقل شده است كه مراد از صالح المؤمنين على بن ابيطالب است. تفسيركنز الدقائق

[٣] - سوره تحريم، آيه ٤