مشهور اين است كه: دو حديث اخير، از جهت سند ضعيف هستند.[٢] و از جهت مضمون، شبيه حديث نقل شده از امير المؤمنين (ع) از طريق اهل تسنّن مى باشند كه در اين روايت، مناقشاتى وارد شده است و همچنين شبيه حديث ابى الهياج مى باشند، امّا متن آنها بهتر از متن آن دو حديث است؛ زيرا بعضى از ايرادات وارد بر آن دو حديث، در اين روايات نيامده است لكن بر حديث سوّم اشكالى جدّى وارد است و آن اين كه: مشتمل بر كشتن سگها مى باشد! كه هيچ وجه شرعى و عقلى ندارد.

چهارمين حديث اين مجموعه از جهت متن، برتر از همه است. در اين روايت، حضرت على (ع) مى‌فرمايد:

«رسول خدا (ص) مرا فرستاد» و نمى‌گويد كه: «مرا به مدينه فرستاد» تا اين اشكالات بر حديث وارد باشد و محلّ صدور روايت، با مكانى خارج از مدينه تناسب و هماهنگى ندارد.

حديث چهارم، اين امتياز را دارد كه اشكال فوق را ندارد و علاوه بر آن، ذكرى از اصنام در آن به ميان نيامده است؛ زيرا قبلًا گفتيم كه‌

[١] - كشف الارتياب: ٢١١، ابواب الدفن: باب ٤٤، ج ٦.

[٢] - مرآةُ العقول: ٢٢/ ٤٤١، چاپ تهران.