«در زمان صحابه و بعد از آنان اين بناها بر قبور ساخته شده است و اينها قبل از قرن پنجم هجرى وجود داشته كه اوّلين آنها قبر پيامبر اكرم (ص) بوده است كه در حجره شريف نبوى به خاك سپرده شد و سپس خليفه اوّل و دوّم در آن جا دفن شدند، چنان كه در سيره نبوى احمد بن زينى دحلان آمده است. اين كار به وصيّت آن حضرت صورت پذيرفته است؛ چنان كه وى مى‌نويسد: در مورد محلّ دفن آن حضرت اختلاف پيدا كردند؛ ابوبكر گفت: از رسول خدا (ص) شنيدم كه مى‌فرمود:

ما ماتَ نبيّ قطّ إلا يُدفن حيث تقبض روحه؛

هيچ پيامبرى قبض روح نشده است، مگر اين كه در همان جايى كه قبض روح شده، به خاك سپرده مى‌شود. على (ع) نيز فرمود: من نيز اين را شنيده‌ام».

اين روايت را ترمذى و ابن ماجه نقل كرده‌اند. و در الموطّأ آمده است:

«ما دفن نبيّ قطّ إلا في مكانِهِ الذي توفّي فيه»[١].

«هر پيامبرى در همان جايى كه قبض روح شده، به خاك سپرده شده است».

[١] - السيرة الحلبيه: ٢/ ٤٠٠، چاپ مصر.