بايستى جايى براى استراحت، نماز و دعا داشته باشد و بايد بتوان در كنار اين قبور، به قرائت قرآن و تدريس علوم اسلامى و برگزارى مجالس وعظ و خطابه پرداخت. به اين اعتبار، قبور ائمّه و انبيا در زمره مساجد، مدارس و حسينيّه‌ها قرار دارد.

و از جمله دلايل استحباب ايجاد قبّه و بارگاه اين است كه چنين كارى تعظيم شعائر اسلام و مبارزه با منكران آنهاست.

با ناديده گرفتن ضعف سندى و دلالتى و سند روايات مورد استناد وهّابيّون، بايد گفت، اين روايات بر فرض صحّت، متروك و مهجور بوده‌اند و هيچ يك از مسلمانان از صدر اسلام تا زمان وهّابيّت، بدان عمل نكرده‌اند حتّى خود وهّابيّت نيز مى‌گويند كه اگر حديث صحيحى مورد عمل و استناد قرار نگرفته باشد، كنار گذاشته مى‌شود.

در رساله اوّل از رسائل الهدية السنيّه، منسوب به عبدالعزيز بن محمّد بن سعود، آمده است:

«اگر حديثى درباره قواعد شرعى شاذ باشد، بدان عمل نمى‌شود؛ زيرا علماى رجال گفته‌اند: حديث صحيح آن است كه وقتى شخص عادل و حافظى آن را از مثل خودش روايت كرد، بدان عمل شود و شاذ نباشد».[١]

[١] - رسائل الهدية السنيّه: ٢١، چاپ المنار- مصر.