بر طبق مقتضاى اين خبر، مى‌بايست كه بتهاى مدينه پس از اسلام آوردن مردم مدينه باقى مانده باشند، در حالى كه قبيله‌هاى اوس و خزرج در همان ابتدا اسلام آوردند و پيامبر (ص) پس از هجرت، سيطره كامل بر مدينه داشت، مگر در مورد تعدادى از منافقين كه اينان هم دنبال بت‌پرستى نبودند. در اين صورت، اين سخن راوى كه فرستاده اوّل رسول خدا (ص) از مردم مدينه ترسيد و بازگشت، معنا ندارد! با اين اوصاف، مى‌بايستى مردم مدينه دلبستگى شديدى به بت‌پرستى داشته باشند كه فرستاده پيامبر (ص) از آنان ترسيده و بازگشته است و آيا در تاريخ، شاهدى بر اين مطلب وجود دارد؟!

اگر اوضاع مدينه چنين بوده مقتضاى عقل اين بوده است كه تعداد بيشترى را براى انهدام بتها بفرستد و چگونه مى‌توان قبول كرد كه يك نفر را براى انجام اين امر مهم فرستاده باشد؟! و چگونه مى‌توان اين را تصديق كرد كه يك نفر، به تنهايى، اين كار بزرگ و مهم را در مدّت كوتاهى انجام داده باشد، چنان كه از ظاهر روايت برمى‌آيد؟! و اگر اهل مدينه، قبول كردند كه بتهايشان منهدم شود، ولى بسيار بعيد است كه به اين راحتى قبول كرده باشند كه تصويرهايشان نابود و قبرهاى پدرانشان با خاك يكسان شود.

خراب كردن قبر پدران و مادران، مسأله‌اى عاطفى و حسّاس است كه افراد به راحتى آن را نمى‌پذيرند و احتياج به كار فرهنگى‌