از زمان رسول خدا (ص) تا زمان ابن تيميّه (متوفّاى ٧٢٨ ه-. ق) و شاگردش ابن قيّم (متوفّاى ٧٥١ ه-. ق) بيش از هفت و نيم قرن مى‌گذشت، در حالى كه مسلمانان در امور شرعى خود، مسأله‌اى به نام «حرمت ساختن قبر و وجوب انهدام آن» را نمى‌شناختند، تا اين كه ابن تيميّه فتواى عدم جواز ايجاد ساختمان بر قبر را صادر كرد!

او اعلام كرد: «ائمّه اسلام، اتّفاق نظر دارند كه ساختن مشاهد بر قبور، مشروع نيست! و نمى‌توان آنها را مسجد قرار داد! و نماز در آنها جايز نيست! ...»[١]

بعد از او ابن قيّم جوزيّه اعلام كرد:

«خراب كردن مشاهدى كه بر قبور ايجاد شده‌اند، واجب است! و در صورت قدرت، باقى گذاشتن آنها حتّى براى يك روز هم جايز نيست!»[٢]

بعد از آنان محمّد بن عبد الوهّاب (متوفّاى ١٢٠٦ ه-. ق) ظهور كرد. او سختگيرى و خشونت را به مذهبى فقهى كه بر اساس تكفير و متّهم ساختن به شرك بود، مبدّل كرد! او تمام كسانى را كه در

[١] - مجموعة الرسائل والمسائل: ١/ ٦٠- ٥٩، چاپ مصر.

[٢] - زاد المعاد: ٦٦١.