ونيز گفته مى‌شود كه: اين كار از سوى ائمّه (عليهم السلام) و فرزندانشان انجام مى‌شده است تا قبرهايشان خراب و فراموش نشود و مردم از فيض زيارت ايشان محروم نشوند. شايد براى همين، صاحب مدارك گفته است: اگر چه گچكارى قبور كراهت دارد، امّا سزاوار است كه قبور انبيا و ائمّه (عليهم السلام) از آن مستثنا شود.

در اين جا بايد گفت: كراهت مذكور، شامل قبورى كه در زمينهاى مباح و مملوك قرار دارد، مى‌شود، اگر چه در مبسوط استظهار كرده است كه اجماع بر كراهت، در اولويّت مى‌باشد؛ چنان كه در منتهى كراهت را شامل زمينهاى مباح و شبيه آن از قبيل زمين‌هاى وقفى دانسته است، امّا اقوا اين است كه كراهت، شامل هر دو مى‌شود؛ زيرا ادلّه مطلق است و معارض ندارد.

سپس گفته است: در جامع‌المقاصد نيز همانند مدارك، گچكارى و تجديد بناى قبور انبيا و ائمّه (عليهم السلام) استثنا شده است.

مولّفان اين دو كتاب گفته‌اند: متأخّران و متقدّمان بر اين كار اتّفاق نظر داشته‌اند. و صاحب مدارك گفته است: روايات زيادى به اين كار ترغيب كرده‌اند؛ چنان كه بعيد نيست قبور علما و صلحا نيز استثنا شده باشد؛ زيرا خبرهاى منع، ضعيف هستند و اين كار باعث تعظيم شعائر و فراهم شدن بسيارى از مصالح دينى مى‌باشد.

البتّه شايد گفته شود كه: قبور انبيا و ائمّه (عليهم السلام) تحت اطلاقات روايات منع قرار نمى‌گيرد تا استثنا شود و استثناى آنها از كراهت ايجاد ساختمان بر قبور مى‌باشد؛ چنان كه در ذكرى و كتابهاى‌