سند روایت شماره یک، از جمله اسناد ضعیف بوده و سبب ضعفش، نخست در مرفوع[١] بودن آن و دیگری وجود سهل بن زیاد در سند روایت است که مورد تضعیف رجالیان واقع شده است.[٢]

علامه مجلسی در ارزیابی خود، از سند این روایت، حکم به ضعف سند روایت داده و آن را «ضعیف علی المشهور» خوانده است.[٣]

روایت شماره دو دارای ضعف سند است. این ضعف، از سویی مربوط به «ابیه»،
یعنی محمد بن جمهور عمی است که علمای رجال او را از جهت عقیده و نقل حدیث
به شدت تضعیف کرده‌اند.[٤] از سوی دیگر، در این سند سکونی وجود دارد. نجاشی[٥]
و شیخ طوسی[٦] در بارۀ مذهب سکونی سکوت کرده‌ و مطلبی را در بارۀ جرح و تعدیل
وی متذکر نشده‌اند. در مقابل، برقی،[٧] علامه حلی،[٨] ابن داود[٩] و ابن ادریس حلی[١٠]

[١]. روایتی که از وسط یا انتهای سند آن نام یک یا چند روای حذف افتاده باشد و در آن به لفظ «رفع» تصریح شده باشد (دراسات فی علم الدرایة، ص٣٦).

[٢]. رجال‌ النجاشی، ص١٨٥؛ فهرست ‌الطوسی، ص٢٢٨؛ رجال ابن ‌الغضائری، ص٥٩، ٦٦؛ رجال‌ الکشی، ص٥٦٦.

[٣]. مرآة العقول فی شرح أخبار آل الرسول، ج‌٢٠، ص٣٣٢.

[٤]. رجال ‌النجاشی، ص٣٣٧؛ رجال ‌الطوسی، ص٣٦٤؛ فهرست ‌الطوسیص٤١٣؛ رجال ابن الغضائری، ص٩٢.

[٥]. رجال نجاشی، ص٢٦.

[٦]. فهرست الطوسی، ص٣٣.

[٧]. رجال برقی، ج١، ص٢٨.

[٨].رجال العلامة الحلی‌، ج١، ص١٩٩.

[٩]. رجال ابن داود، ج١، ص٤٢٦.

[١٠]. السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی (و المستطرفات)، ج‌٣، ص٢٨٩.