علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٦١

مصاحف مقرر داشته است؛ به عنوان مثال: عبد اللّه بن عمر گوید:

رسول خدا٦ از بردن قرآن به سرزمین کفار نهی فرمود.[١]

و نیز در نامه‌ای که آن حضرت برای اهل یمن نوشتند و در آن مستحبات، واجبات و دیات را ذکر فرموده‌اند، آمده است:

کسی قرآن را بدون وضو مس نکند.[٢]

هم‌چنین از ابن عباس روایت شده است:

صحیفه‌ها و نسخه‌های قرآن خرید و فروش نمی‌شد؛ بلکه افراد، کاغذ را نزد رسول خدا٦ می‌آوردند و اشخاص به نوبت و برای تقرب جستن به خداوند، قرآن را می‌نوشتند تا تمام می‌شد.[٣]

این احادیث بیان‌گر اهتمام رسول اکرم٦ به تدوین و هم‌چنین ارسال مصاحف به سرزمین‌های مختلف هستند و هم‌چنین، دلالت دارند بر این که نسخه‌های از قرآن موجود بوده که حضرت بر این نسخه‌ها احکامی را جاری نموده‌اند.

٧. محل مصحف در مسجد النبی٦

در میان روایات اهل سنت، روایاتی وجود دارد که در صدر اسلام، قرآن را در بین
دیوار و منبر می‌گذاشتند. سپس افرادی از روی آنها می‌نوشتند؛ به عنوان نمونه، یزید بن ابی عبید گوید:

همراه سلمة بن الاکوع به مسجد می‌رفتم و او نزد ستونی که قرآن را در آنجا می‌گذاشتند، نماز می‌خواند.[٤]

هم‌چنین، در روایت دیگری آمده است:

در مسجد نبی٦ مکانی مشخص شده وجود داشت که آن را «مکان مصحف» می‌نامیدند.[٥]


[١]. کنز العمال، ج١، ص٥٢٢.

[٢]. السنن الکبری، ج١، ص٣٠٩.

[٣]. همان، ج٦، ص١٦.

[٤]. صحیح مسلم، ج٢، ص٥٩.

[٥]. همان، ج٢، ص٥٩.