علامه حلی تضعیف ابن غضایری نسبت به سکونی را ذیل نام جابر بن یزید جعفی گزارش داده است.[٣] البته صاحب معجم رجال الحدیث این ادعا را با دلایل چندگانه‌ای، از جمله عدم وجود این مطلب در نسخه قهپایی _ که کتاب ابن غضائری از طریق این نسخه به ما رسیده است _ و نیز این که تضعیف علامه به جهت ضعف در مذهب سکونی بوده است، نه ضعف در روایت، مورد نقد قرار داده است.[٤]

هر چند از سوی رجال‌شناسان متقدم، سکونی مورد توثیق خاص واقع نشده‌ است، ولی متأخران برای وثاقت و اعتبار حدیث این راوی، اموری چند ذکر کرده‌اند.[٥]^‌

علّامه مجلسی در مرآة العقول سند این حدیث را بنا بر مشهور ضعیف توصیف کرده است.[٦] ظاهراً دلیل وی وجود «ابیه»، یعنی همان «محمد بن جمهور عمی» است.

یکی از دو روایات موجود در من لایحضره الفقیه مرسل[٧] و در نتیجه ضعیف است، اما روایت دیگر آن، گر چه ظاهراً معلق[٨] به نظر می‌رسد، اما با توجه به مشیخه شیخ صدوق در پایان کتابش، مسند می‌شود:

ما کان فیه عن إسمـاعیل بن مسلم السکونیّ الکوفیّ فقد رویته عن أبی و محمّد بن الحسن، عن سعد بن عبد اللّه، عن إبراهیم بن هاشم، عن الحسین بن یزید النوفلیّ، عن اسماعیل بن مسلم السکونیّ.[٩]

لازم به ذکر است که کلینی مشابه این روایت را به سند خود، از نوفلی، از سکونی،

[١]. رجال العلامة الحلی‌، ج١، ص١٩٩.

[٢]. من لا یحضره الفقیه، باب میراث المجوس، ذیل حدیث ش٥٧٤٥، ج‌٤، ص٣٤٤.

[٣]. خلاصة الاقوال، ص٣٥؛ رجال ابن الغضائری، بخش مستدرکات، ص١١٠.

[٤]. معجم‌ رجال ‌الحدیث، ج٣، ص١٠٧.

[٥]. توضیح بیشتر مطلب در ادامه ذیل بررسی سند «من لا یحضره الفقیه» به مناسبت نام «نوفلی» خواهد آمد.

[٦]. مرآة العقول فی شرح أخبار آل الرسول، ج‌٢١، ص٨٥.

[٧]. این اصطلاح دو تعریف عام و خاص دارد؛ در اینجا مراد، مرسل به معنای عام آن مراد است و آن به حدیثی گویند که همه یا برخی از راویان حدیث ذکر نشود (دراسات فی علم الدرایة، ص٦٠).

[٨]. روایتی که از ابتدای سند آن یک یا چند راوی پشت سر هم حذف شده باشد (همان، ص٣٨).

[٩]. من لا یحضره الفقیه، ج‌٤، ص٤٥٩.