علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٥٦ - بررسی رابطهمشخصههایشغلی با رضایتشغلیکارکنان در مؤسسهدارالحدیث
شغل با رضایت شغلی در دامنه بین سی دو صدم و چهل و شش صدم بود.[١] تحقیقهای انجام شده توسط ونوس[٢](١٩٧٤)، رابرد و گیلیک[٣](١٩٨١)، اسپکتور و جکس[٤](١٩٩١)، گریفین، ولش و مورهد[٥](١٩٩٨) به نتایج مشابهی دست یافتهاند. گریفین (١٩٩١) در تحقیق دیگری تأثیرات طراحی شغل بر ادراک، نگرشها و رفتار کارکنان را مطالعه کرده و رابطه مثبت بین طراحی شغل و نگرشها و افزایش بهرهوری یافت.[٦]
در داخل کشور هم مطالعاتی در باره رابطه بین ویژگیهای شغلی و رضایت شغلی انجام شده است. در این زمینه میتوان به تحقیقهای تخت طاقدیس[٧] (١٣٧٤) در پالایشگاه اصفهان، ایرجی راد[٨](١٣٧٨) در میان کارکنان وزارت جهاد سازندگی، فرجی و همکاران[٩](١٣٨٧) در میان کارکنان بیمارستانهای تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی تهران، رحیمی[١٠] (١٣٨٧) در میان کارکنان شرکت توزیع نیروی برق جنوب غرب تهران
_ که همگی آنها به رابطه معنادار میان ویژگیهای شغلی و رضایت شغلی دست یافتهاند _ اشاره کرد.
روششناسی تحقیق
تحقیق حاضر از نظر هدف، کاربردی است و از لحاظ روش نیز از نوع
توصیفی و همبستگی است. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه کارکنان دانشگاه علوم
قرآن و حدیث است که تعداد آنها طبق آمار ١٥٠ نفر است. از میان اعضا، جامعه
نمونهای به حجم ١٣٧ نفر (در حدود ٩٠ درصد حجم کل جامعه آماری) انتخاب گردید.
با توجه به این که آمار مربوط به جامعه آماری موجود و همچنین امکان دسترسی
به آنها وجود داشت، از این رو، نمونهها با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده
[١]. «بررسی رابطه طراحی شغل و رضایت شغلی (براساس مدل ویژگیهای شغلی هاکمن و اولدهام)»، ص٨٣.
[٢].wanous
[٣]. Robert and Glick
[٤]. Spector and jacks
[٥]. Griffin, welsh and Morhead
[٦]. job redesign, employee empowerment and intent to Quit among survivors of restructuring and downsizing, pp. ٢٣٢-٢٥٧.
[٧]. «افزایش انگیزش درونی و رضایت شغلی در پالایشگاه اصفهان: کاربرد مدل هاکمن _ الدهام»، ص١- ١٥.
[٨]. «بررسی ارتباط بین ویژگیهای شغلی با رضایت شغلی کارکنان وزارت جهان سازندگی (دفتر مرکزی تهران)»، ص١٤٥.
[٩]. «نقش و تاثیر مدل ویژگیهای شغلی روی رضایت شغلی در بیمارستان های علوم پزشکی تهران»، ص٣١ - ٣٨.
[١٠]. «بررسی ارتباط ویژگیهای شغل (بر مبنای مدل هاکمن – اولدهام) با رضایت شغلی کارکنان»، ص١٩٤-١٩٩.