موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٢ - فصل سوم محرّمات احرام
مسأله ٨- احتياط آن است كه زن اگر احرام بسته باشد و مرد مُحرم نباشد و عقد كند او را، با او نزديكى نكند و طلاق دهد او را، و در صورت علم به مسأله او را طلاق دهد، و با او هيچ وقت ازدواج نكند.
مسأله ٩- اگر كسى عقد كند زنى را براى مُحرمى و مُحرم دخول كند پس اگر هر سه عالم به حكم باشند بر هر يك آنها يك شتر كفاره است، و اگر دخول نكند كفاره نيست، و در اين حكم فرق نيست بين آن كه زن و عاقد مُحل باشند يا مُحرم، و اگر بعضى از آنها حكم را مىدانند و بعضى نمىدانند بر آن كه مىداند كفاره است.
چهارم- استمناء؛ يعنى طلب بيرون آمدن منى كردن به دست يا غير آن هرچند به خيال باشد يا به بازى كردن با زن خود يا كس ديگر به هر نحو باشد، پس اگر منى خارج شود كفاره آن يك شتر است، و احتياط واجب آن است كه در جايى كه جماع موجب بطلان است استمناء نيز موجب بطلان باشد به نحوى كه در جماع گفته شد.
پنجم- استعمال عطريات است از قبيل مشك و زعفران و كافور و عود و عنبر، بلكه مطلق عطر هر قسم كه باشد.
و در اينجا چند مسأله است:
مسأله ١- ماليدن عطر بر بدن و لباس جايز نيست و همين طور پوشيدن لباسى كه بوى عطر مىدهد اگرچه قبلًا به آن عطر ماليده شده باشد.
مسأله ٢- خوردن چيزى كه در آن چيزى است كه بوى خوش مىدهد مثل زعفران جايز نيست.
مسأله ٣- اگر به پوشيدن لباس يا خوردن غذايى كه بوى خوش مىدهد اضطرار پيدا كند بايد دماغ خود را بگيرد كه بوى خوش به آن نرسد.
مسأله ٤- از گلها يا سبزىهايى كه بوى خوش مىدهد بايد اجتناب كند، مگر بعضى انواع كه صحرايى است، مثل «بومادران» و «درمنه» و «خزامى» كه مىگويند از خوشبوترين گلها است.