موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢١٥ - اول رَمى جمره عقبه

مسأله ٤- شرط است كه مباح باشد، پس با سنگ غصبى يا آنچه كه ديگرى براى خودش حيازت كرده كافى نيست.

مسأله ٥- وقت انداختن سنگ از طلوع آفتاب روز عيد است تا غروب آن و اگر فراموش كرد تا روز سيزدهم مى‌تواند به‌جا آورد، و اگر تا آن وقت متذكر نشد احتياطاً در سال ديگر خودش يا نايبش بيندازد.

مسأله ٦- واجب است در انداختن سنگ‌ها چند امر:

اول- نيت، با قصد خالص بدون ريا و نمايش دادن عمل به غير كه موجب بطلان مى‌شود.

دوم- آن كه آنها را بيندازد، پس اگر برود نزديك و با دست بگذارد به جمره، كافى نيست.

سوم- آن كه به انداختن، به جمره برسد. پس اگر سنگ را انداخت و سنگ ديگران به آن خورد و به واسطه آن يا كمك آن به جمره رسيد كافى نيست، لكن اگر سنگ به جايى بخورد و كمانه كند و به جمره برسد كافى است ظاهراً.

چهارم- عدد سنگ‌ريزه‌ها بايد هفت باشد.

پنجم- بايد به تدريج يكى يكى عقب هم بيندازد و در اين صورت اگر با هم به جمره بخورد مانع ندارد ولى اگر همه را يا چند عدد را با هم بيندازد كافى نيست اگرچه با هم به جمره نرسد و دنبال هم برسد.

مسأله ١- اگر شك كند كه سنگ را ديگرى استعمال كرده يا نه جايز است به آن بيندازد.

مسأله ٢- اگر سنگى را كه در حرم است احتمال بدهد از خارج آورده‌اند اعتنا نكند.

مسأله ٣- اگر شك كند به سنگى كه مى‌خواهد بيندازد «حصى»- يعنى ريگ- گفته مى‌شود بايد به آن اكتفا نكند.