موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٧١ - فصل ششم سعى و بعض احكام آن
مسأله ٢٤- اگر فراموش كرد بعض سعى را در عمره تمتع پس به گمان اين كه اعمال عمره تمام شده از احرام خارج شد و بعد از آن نزديكى با زنان كرد واجب است برگردد و سعى را تمام كند، و احتياط واجب آن است كه يك گاو براى كفاره ذبح كند.
مسأله ٢٥- اگر فراموش كرد بعض سعى را در عمره تمتع و تقصير كرد و بعد از آن نزديكى با زنان كرد احتياط واجب آن است كه به دستور مسأله سابق عمل كند، بلكه احتياط واجب آن است كه در اين دو حكم، سعى در غير عمره تمتع را نيز ملحق به تمتع كند در كفاره و اتمام.
مسأله ٢٦- اگر شك كند در عدد رفت و آمدها بعد از تقصير اعتنا نكند، و اگر شك كند بعد از آن كه از عمل فارغ شد و منصرف شد چون بنا گذارى بر اتمام و اعتنا نكردن به شك خالى از اشكال نيست احتياط آن است كه آنچه احتمال نقص مىدهد اتمام كند، خصوصاً اگر شك در ناقص گذاشتن در اين باشد كه عمداً براى حاجتى ترك كرده است سعى را كه برگردد و اتمام كند كه در اين صورت وجوب اتمام بعيد نيست، و اگر شك در زياده دارد و مىداند ناقص نشده اعتنا نكند.
مسأله ٢٧- اگر بعد از فارغ شدن از سعى يا از هر دورى شك در درست آوردن آن كند اعتنا نكند و سعيش صحيح است، و همين طور اگر در بين رفت و آمد شك در صحيح بهجا آوردن جزء پيش كند اعتنا نكند.
مسأله ٢٨- اگر در مروه شك كند كه هفت دفعه رفت و آمد كرده يا زيادتر مثل اين كه شك كند بين هفت و نه اعتنا نكند، و اگر قبل از رسيدن به مروه شك كند كه اين دور هفت است يا كمتر ظاهراً سعى او باطل است، و همچنين است هر شكى كه به كمتر از هفت تعلق بگيرد، مثل شك بين يك و سه يا دو و چهار و هكذا.
مسأله ٢٩- اگر طواف را در روزى بهجا آورد و روز بعد شك كرد كه سعى كرده است يا نه، بعيد نيست بنا گذارى بر آوردن، گرچه احتياط در آوردن است، مگر آن كه بعد از تقصير شك كند، كه در اين صورت لازم نيست سعى كند.