موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨٨ - حكم محصور و مصدود

مسأله ١٧- اگر مريض بعد از آن كه هَدى يا پولش را فرستاد حالش خوب شد به طورى كه توانايى رفتن به مكه را داشت بايد برود، پس اگر مُحرم به احرام تمتع است و به وقت رسيد، اعمال عمره و حج را به‌جا مى‌آورد و اگر وقت تنگ شد به طورى كه اگر بخواهد عمره به‌جا بياورد وقوف به عرفات فوت مى‌شود بايد برود به عرفات و حج افراد به‌جا بياورد، و احتياط آن است كه قصد عدول كند و بعد از آن عمره مفرده بكند، و كافى است از حَجة الاسلام.

و اگر وقتى رسيد به مكه كه حج فوت شده- يعنى به وقت اختيارى مشعر نمى‌رسد- عمره او مبدّل مى‌شود به عمره مفرده و بايد آن را به‌جا آورد و از احرام خارج شود، و احتياط آن است كه قصد عدول به عمره مفرده كند، و حج واجب را با وجود شرايط در سال ديگر به‌جا آورد.

مسأله ١٨- مصدود به دشمن در حكمى كه براى مريض در مسأله پيش ذكر شده مانند او است.

مسأله ١٩- كسانى كه مريض نيستند لكن به علت ديگر بعد از احرام نتوانستند به مكه بروند مثل كسى كه پايش يا كمرش شكسته يا به واسطه خونريزى ضعف بر او مستولى شده بعيد نيست حكم مريض را داشته باشند، لكن مسأله مشكل است، بنابراين احتياط آن است كه به احرام باقى بمانند تا وقتى كه خوب شوند؛ پس اگر حج، فوت شده عمره مفرده به‌جا بياورند و از احرام خارج شوند، و حج اگر واجب بوده با وجود شرايط اعاده كنند.

مسأله ٢٠- زمانى كه بايد مريض مواعده كند براى ذبح در احرام حج، روز دهم است به احتياط واجب و بايد قرار تأخير تا ايام تشريق ندهد، و در احرام عمره تمتع احتياط آن است قبل از خروج حاج به عرفات باشد.