موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٣ - فصل سوم محرّمات احرام
مسأله ٥- احتياط آن است كه از «دارچينى» و «زنجبيل» و «هل» و امثال آنها اجتناب كند اگرچه اقوا حرام نبودن آن است.
مسأله ٦- از ميوههاى خوشبو از قبيل سيب و بِه اجتناب لازم نيست، و خوردن آنها و بوييدن آنها مانع ندارد، لكن احتياط آن است كه بوييدن را ترك كند.
مسأله ٧- اقوا حرمت گرفتن دماغ است از بوى بد، لكن فرار كردن از بوى بد به تند رفتن عيب ندارد.
مسأله ٨- خريد و فروش عطريات اشكال ندارد لكن نبايد آنها را براى امتحان بو كند يا استعمال كند.
مسأله ٩- كفاره استعمال بوى خوش يك گوسفند است بنابر احتياط واجب.
مسأله ١٠- مشهور آن است كه استعمال خلوق كعبه- و آن چيزى است كه كعبه را به آن خوشبو مىكنند- حرام نيست، لكن چون معلوم نيست كه خلوق چيست احتياط آن است كه اجتناب كند از بوى خوشى كه در كعبه است.
مسأله ١١- اگر بوى خوش را مكرر استعمال كرد در وقت واحد بعيد نيست يك گوسفند كفايت كند، لكن احتياط در تعدد است، و اگر در اوقات متعدده استعمال كرد احتياط ترك نشود، و اگر بعد از استعمال كفاره داد و باز استعمال كرد واجب است كه باز كفاره بدهد.
ششم- پوشيدن چيز دوخته؛ مثل پيراهن و زيرجامه و قبا و امثال آنها.
و در اينجا چند مسأله است:
مسأله ١- چيزهايى كه شبيه به دوخته است مثل پيراهنهايى كه با چرخ يا با دست مىبافند يا چيزهايى را كه با نمد به شكل بالاپوش مىمالند مثل كليجه و پستك و كلاه و غير آن جايز نيست پوشيدن آنها.
مسأله ٢- احوط اجتناب از مطلق دوخته است هرچند كم باشد، مثل كمربند دوخته و شب كلاه.