موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨١ - فصل سوم محرّمات احرام
روى غفلت يا از روى نسيان واقع شود به عمره و حج او ضرر نمىرساند و بر شخص كفاره نيست.
مسأله ١١- اگر مردى با زن خود كه مُحرم است از روى اجبار جماع كند بر زن چيزى نيست، و مرد بايد علاوه بر كفاره خود كفاره زن را هم بدهد، و اگر زن از روى رضايت جماع دهد كفاره بر خود اوست، و مرد بايد كفاره خودش را بدهد، و كفارهاى كه بايد بدهند گذشت.
سوم- عقد كردن زن از براى خود يا غير، چه آن غير، احرام بسته باشد يا نبسته باشد و مُحل باشد.
و در اينجا چند مسأله است:
مسأله ١- جايز نيست شخص مُحرم شاهد شود از براى عقد گرچه آن عقد براى غير مُحرم باشد.
مسأله ٢- احتياط آن است كه شهادت ندهد بر عقد اگرچه شاهد عقد شده باشد در حال مُحرم نبودن، اگرچه جايز بودن آن خالى از قوّت نيست.
مسأله ٣- اقوا آن است كه خواستگارى كردن در حال احرام جايز است و احتياط در ترك است.
مسأله ٤- رجوع كردن به زنى كه طلاق رجعى داده است مانع ندارد.
مسأله ٥- اگر زنى را در حال احرام براى خود عقد كند با علم به مسأله، آن زن بر او حرام دائمى مىشود.
مسأله ٦- اگر زنى را با جهل به مسأله براى خود عقد كند عقدى كه كرده است باطل است، لكن حرام دائمى نمىشود، ولى احتياط آن است كه آن زن را نگيرد خصوصاً اگر با او نزديكى كرده باشد.
مسأله ٧- ظاهراً فرقى بين زن عقدى و صيغهاى نيست در احكامى كه ذكر شد.