موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨ - نيابت در حج
به واسطه مرض يا پيرى قدرت رفتن ندارد يا رفتن براى او حرج و مشقت دارد واجب است نايب بگيرد، در صورتى كه اميد خوب شدن و قدرت پيدا كردن نداشته باشد، و به احتياط واجب بايد فوراً نايب بگيرد و اگر مستقر نشده باشد بر او، اقوا عدم وجوب است.
مسأله ١١- بعد از آن كه نايب عمل را بهجا آورد، حج از معذور ساقط مىشود و لازم نيست خودش حج كند اگرچه عذرش برطرف شود و اما اگر قبل از اتمام حج عذر برطرف شد، چه قبل از احرام يا بعد بايد خودش حج برود.
مسأله ١٢- كسى كه حج بر او واجب باشد چه سال استطاعتش باشد و چه حج بر او مستقر شده باشد جايز نيست نيابت كند از غير، و اگر نيابت كند باطل است، چه عالم به حكم باشد يا نباشد.
مسأله ١٣- اگر اجير براى حَجة الاسلام بعد از احرام بستن و داخل شدن در حرم بميرد كفايت مىكند از حج كسى كه براى او بهجا آورده است، و لازم نيست حج كردن براى او، و اگر قبل از احرام يا بعد از آن و قبل از داخل شدن در حرم بميرد بايد دو مرتبه اجير بگيرند، و همين حكم را دارد كسى كه براى خودش به حج برود.
مسأله ١٤- اگر كسى را براى حج اجير كردند و قرار نگذاشتند كه اجرت براى خصوص عمل باشد يا در مقابل عمل و رفت و آمدها باشد پس اگر قبل از داخل شدن در حرم مرد، ظاهراً مستحق اجرت رفتن تا محل موت مىباشد، و همينطور اگر بعد از احرام و دخول حرم بميرد بيشتر از آنچه ذكر شد و اجرت احرام مستحق نيست، اگرچه حج از ميت ساقط مىشود، و اگر بعض اعمال را بهجا آورد و مُرد مستحق اجرت آن اعمال نيز مىباشد، و اگر اعمال را به نحوى بهجا آورده است كه در عرف گفته شود كه عمره و حج را بهجا آورد، مستحق تمام اجرت است اگرچه بعض اعمال را كه مضر به صحت حج نيست و محتاج به اعاده نيست نسياناً ترك كرده باشد.