موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٥ - فصل ششم بيتوته به منى

مسأله ٩- جايز نيست در غير مكه مشغول عبادت شود و به منى‌ نرود، حتى در بين راه منى‌ و مكه به احتياط واجب.

مسأله ١٠- كسى كه ترك كند بيتوته به منى‌ را در شبى كه واجب است بماند براى هر شبى يك گوسفند بايد قربانى كند.

مسأله ١١- فرقى نيست در واجب بودن قربانى بين آن كه از روى علم و عمد باشد يا از روى نسيان باشد يا از روى ندانستن مسأله.

مسأله ١٢- كسانى كه در مكه تا صبح به عبادت مشغول بودند و نيامده‌اند به منى‌ قربانى بر آنها واجب نيست.

مسأله ١٣- چهار طايفه‌اى كه در مسأله سوم گفته شد واجب نيست در منى‌ بمانند، در صورتى كه نماندند بايد براى هر شب يك گوسفند كفاره قربانى كنند حتى دسته سوم و چهارم به احتياط واجب.

مسأله ١٤- گوسفندى كه بايد قربانى شود هيچ يك از شرايط هَدى را كه در منى‌ براى حج بايد ذبح كند لازم نيست داشته باشد.

مسأله ١٥- گوسفندى را كه بايد قربانى كند محل معيّنى ندارد حتى مى‌تواند پس از مراجعت به محل خود قربانى بكند اگرچه احتياط آن است كه در منى‌ قربانى كند.

مسأله ١٦- اگر قسمتى از اول شب كه بايد در منى‌ بيتوته كرد، درك نشود يا زودتر از نصف شب از منى‌ خارج شوند، احتياط واجب آن است كه يك گوسفند قربانى كنند و فرقى بين صورت عذر و عدم عذر نيست.

مسأله ١٧- كسانى كه جايز است براى آنها كوچ كردن در روز دوازدهم بايد بعد از ظهر كوچ كنند و جايز نيست قبل از ظهر، و كسانى كه در روز سيزدهم كوچ مى‌كنند مختارند هر وقت را بخواهند كوچ كنند.