موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢١٧ - مستحبات رَمى جمرات

مسأله ١٣- در انداختن سنگ‌ها شرط نيست طهارت از حدث يا خبث و در خود سنگ‌ها نيز طهارت شرط نيست.

مسأله ١٤- از بچه‌ها و مريض‌ها و كسانى كه نمى‌توانند به واسطه عذرى- مثل اغما- خودشان رَمى كنند، كسى ديگر نيابت كند.

مسأله ١٥- مستحب است بلكه موافق احتياط است كه اگر بشود مريض را حمل كنند و ببرند نزد جمره و در حضور او سنگ بيندازند.

مسأله ١٦- اگر مريض خوب شد و بيهوش به هوش آمد بعد از آن كه نايب سنگ‌ها را انداخت لازم نيست خودش اعاده كند، و اگر در بين سنگ انداختن خوب شد يا به هوش آمد بايد خودش از سر، سنگ بيندازد، و كفايت كردن به مقدارى كه نايب عمل كرده مشكل است.

مسأله ١٧- كسانى كه عذر دارند از اين كه روز رَمى كنند مى‌توانند شب عمل كنند، هر وقت شب كه باشد.

مستحبات رَمى جمرات‌

در رَمى جمرات چند چيز مستحب است:

١- با طهارت بودن در حال رَمى.

٢- هنگامى كه سنگ‌ها را در دست گرفته و آماده رَمى است اين دعا را بخواند:

«أَللَّهُمَّ هَذِهِ حَصَيَاتِي فَأَحْصِهِنَّ لِي وَارْفَعْهُنَّ فِي عَمَلِي».

٣- با هر سنگى كه مى‌اندازد تكبير بگويد.

٤- هر سنگى را كه مى‌اندازد اين دعا را بخواند:

«أَللَّهُ أَكْبَرُ، أَللَّهُمَّ ادْحَرْ عَنِّي الشَّيْطَانَ، أَللَّهُمَّ تَصْدِيقاً بِكِتَابِكَ وَعَلَى سُنَّةِ نَبِيِّكَ، أَللَّهُمَّ اجْعَلْهُ لِي حَجّاً مَبْرُوراً وَعَمَلًا مَقْبُولًا وَسَعْياً مَشْكُوراً وَذَنْباً مَغْفُوراً».

٥- ميان او و جمره در جمره عقبه ده يا پانزده ذراع فاصله باشد و در جمره‌