موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢١٦ - اول رَمى جمره عقبه

مسأله ٤- اگر شك كند در عدد انداختن در وقتى كه مشغول عمل است بايد چندان بيندازد تا علم به عدد پيدا كند، و همچنين اگر شك كند كه سنگى كه انداخت خورد به جمره يا نه بايد بيندازد تا علم به رسيدن پيدا كند.

مسأله ٥- اگر سنگى را كه انداخت به جمره نرسيد بايد دومرتبه بيندازد اگرچه در وقت رَمى گمانش آن بود كه رسيده است، پس اگر پهلوى جمره چيزهاى ديگرى نصب شده و اشتباهاً به آنها رَمى كرده كافى نيست، و بايد اعاده كند اگرچه در سال ديگر به وسيله نايبش.

مسأله ٦- اگر چند سنگ را با هم بيندازد مانع ندارد لكن يكى حساب مى‌شود، چه يكى از آنها به محل بخورد يا همه.

مسأله ٧- جايز است سواره و پياده سنگ بيندازد.

مسأله ٨- بايد سنگ را با دست بيندازد، اگر با پا يا دهان بيندازد كافى نيست، ولى بعيد نيست با «فلاخن» كافى باشد.

مسأله ٩- اگر بعد از آن كه سنگ را انداخت و از محل منصرف شد شك كند در عدد سنگ‌ها، اگر شك در نقيصه كند احتياط آن است كه برگردد و نقيصه را تمام كند، و در شك در زياده اعتنا نكند.

مسأله ١٠- اگر بعد از ذبح يا سر تراشيدن شك كند در انداختن سنگ يا در عدد آن اعتنا نكند.

مسأله ١١- اگر بعد از فارغ شدن شك كند در اين كه درست انداخته يا نه، بنابر صحت بگذارد، بلى اگر در رسيدن سنگ آخرى به محل شك كند بايد اعاده كند، ولى اگر رسيدن را دانست و احتمال داد كه با پا انداخته باشد يا سنگ مستعمل انداخته باشد اعتنا نكند.

مسأله ١٢- ظن به رسيدن سنگ و عدد آن اعتبار ندارد.