موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٧٠ - فصل ششم سعى و بعض احكام آن

مسأله ١٥- جايز است تأخير سعى از طواف و نماز آن براى رفع خستگى يا تخفيف گرمى هوا، و جايز است بدون عذر تأخير بيندازد تا شب گرچه احتياط در تأخير نينداختن است.

مسأله ١٦- جايز نيست تأخير انداختن تا فردا بدون عذر از قبيل مرض.

مسأله ١٧- سعى از عبادات است و بايد آن را با نيت خالص براى فرمان خداى تعالى بياورد.

مسأله ١٨- سعى مثل طواف ركن است و حكم ترك آن از روى عمد يا سهو چنان است كه در طواف گذشت.

مسأله ١٩- زياد كردن در سعى بر هفت مرتبه از روى عمد موجب باطل شدن آن است به تفصيلى كه در طواف گذشت.

مسأله ٢٠- اگر از روى فراموشى زياد كند بر سعى چه كمتر از يك مرتبه يا بيشتر سعى او صحيح است، و بهتر آن است كه زايد را رها كند، گرچه بعيد نيست كه بتواند آن را به هفت مرتبه برساند.

مسأله ٢١- اگر سعى را كم كند سهواً، واجب است آن را اتمام كند هر وقت يادش بيايد، و اگر به وطن خود مراجعت كرده و براى او مشقت ندارد بايد مراجعت كند، و اگر نمى‌تواند يا مشقت دارد بايد نايب بگيرد.

مسأله ٢٢- اگر كمتر از يك مرتبه سعى كرد و بقيه را فراموش كرد بياورد، احتياط واجب آن است كه سعى را از سر بگيرد، و اگر بعد از تمام كردن يك مرتبه يا بيشتر فراموش كرد به هفت مرتبه برساند جايز است از همان‌جا سعى را تمام كند، لكن احتياط آن است كه اگر چهار مرتبه را تمام نكرده تمام كند و از سر بگيرد.

مسأله ٢٣- با تمام كردن سعى حلال نمى‌شود بر او آنچه حرام شده بود به واسطه احرام.