موسوعة الإمام الخميني 31 (مناسك الحج( بالعربية)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٦٩ - فصل ششم سعى و بعض احكام آن

مسأله ٦- در سعى مابين صفا و مروه جايز است سواره و بر روى محمل، چه در حال اختيار و چه با عذر، لكن راه رفتن افضل است.

مسأله ٧- طهارت از حدث و خبث و ستر عورت در سعى معتبر نيست گرچه احوط مراعات طهارت از حدث است.

مسأله ٨- واجب است سعى را بعد از طواف و نماز آن به‌جا آورد، و اگر عمداً پيش از آنها به‌جا آورد بايد بعد از طواف و نماز آن را اعاده كند.

مسأله ٩- اگر از روى فراموشى مقدم بدارد سعى را بر طواف، اقوا آن است كه آن را اعاده كند و همچنين است اگر از روى ندانستن مسأله مقدم بدارد.

مسأله ١٠- واجب است رفتن و برگشتن از راه متعارف باشد، پس اگر از راه غير متعارف به صفا برود يا به مروه سعيش باطل است.

مسأله ١١- اگر بين صفا و مروه را دو طبقه يا چند طبقه كنند و تمام طبقات بين دو كوه باشد، از هر طبقه جايز است سعى كند گرچه احوط سعى از همان راهى است كه از اول متعارف بوده.

مسأله ١٢- اگر طبقه زيرزمينى درست شد و كوه صفا و مروه ريشه‌دار بود و سعى بين آن دو واقع شد صحيح است على الظاهر، و احوط سعى از طبقه روى زمينى است.

مسأله ١٣- واجب است در وقت رفتن به طرف مروه متوجه به آن‌جا، و وقت رفتن رو به صفا متوجه به آن باشد، پس اگر عقب عقب برود يا پهلو را به طرف صفا يا مروه كند و برود باطل است، لكن نگاه كردن به چپ و راست بلكه گاهى به پشت سر اشكال ندارد.

مسأله ١٤- جايز است به جهت استراحت و رفع خستگى، نشستن يا خوابيدن بر صفا يا مروه، و همين طور جايز است نشستن يا خوابيدن بين آنها براى رفع خستگى و لازم نيست عذرى داشته باشد بنابر اقوا.