مناسك حج - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١١ - فصل هفتم رَمْى جمرات سهگانه
مسأله ٢١- اگر ديگران مأيوس باشند از رفع عذر معذور، لازم نيست از او اذن بگيرند اگر چه احوط است، و اگر نتواند اذن بدهد اذن معتبر نخواهد بود.
مسأله ٢٢- اگر بعد از گذشتن روزى كه واجب بوده در آن رَمْى كند شك كند كه به جا آورده يا نه، اعتنا نكند.
مسأله ٢٣- اگر بعد از انداختن شك كند كه كيفيت آن صحيح بوده يا نه، اعتنا نكند.
مسأله ٢٤- اگر در وقتى كه مشغول رَمْى جمره عقبه است شك كند كه اولى را يا دومى را يا هر دو را رَمْى كرده يا صحيح انجام داده يا نه، اعتنا نكند.
مسأله ٢٥- اگر در عدد، شك كند كه آيا هفت بوده يا كمتر، قبل از آنكه داخل شود در رَمْى جمره بعدى، بايد آنچه محتمل است كه كسر شده، بياورد تا يقين كند هفت عدد شده هر چند منصرف از عمل شده باشد و مشغول كارهاى ديگر باشد بنا بر احتياط واجب.
مسأله ٢٦- اگر بعد از گذشتن روزى كه بايد رَمْى كند يقين پيدا كند كه يكى از سه جمره را رَمْى نكرده، ظاهراً جايز است اكتفا به قضاى رَمْى جمره عقبه كند، و احتياط آن است كه هر سه را قضا كند.
مسأله ٢٧- اگر بعد از آنكه داخل در جمره بعدى شد شك كند در عدد قبلى، پس اگر بداند چهار سنگ از قبلى را انداخته و شك كند كه بقيه را يا بعض از آنها را انداخته يا نه، به احتياط واجب بقيه را اتيان كند، اگر چه بعد از اتيان جمره بعدى، و اگر در كمتر از چهار، شك داشته باشد تا مقدار چهار اعتنا نكند و سه سنگ ديگر را بزند.