مناسك حج - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١٠ - فصل هفتم رَمْى جمرات سهگانه

مسأله ١٦- اگر فراموش كرد رَمْى جمرات را و يادش نيامد مگر بعد از خروج از مكه، احتياط واجب آن است كه در سال ديگر قضا كند آن را خودش يا نايبش.

مسأله ١٧- كسى كه بعض از جمرات را فراموش كند حكمش همان است كه در مسأله ١٥ و ١٦ ذكر شد؛ بلكه كسى كه كمتر از هفت سنگ در تمام جمرات يا بعض آن انداخت همين حكم را دارد بنا بر احتياط واجب.

مسأله ١٨- كسى كه عذرى داشته باشد از انداختن سنگ، مثل آنكه مريض باشد يا طفل باشد كه نتواند رَمْى كند، يا عليل باشد مثل آنكه دست يا پايش شكسته باشد، يا از شدت بيحالى نتواند، يا بيهوش باشد، بايد نايبش به جا آورد و اگر از نايب گرفتن هم عاجز باشد، مثل بيهوش و طفل كوچك، ولىّ او يا شخص ديگرى از طرف او به جا آورد، و احتياط واجب آن است كه تا مأيوس نشده از اينكه خودش عمل كند، نايب عمل نكند و بهتر آن است كه اگر مى‌شود شخص معذور را ببرند و در حضور او رمى كنند، و اگر مى‌شود سنگ را در دست او بگذارند و بيندازند.

مسأله ١٩- اگر بعد از آنكه نايب عمل را به جا آورد عذر برطرف شد، آوردن خودش لازم نيست اگر چه احوط است.

مسأله ٢٠- اگر شخص مريض مأيوس باشد از خوب شدن يا شخص معذور مأيوس باشد از رفع عذر، واجب است كه نايب بگيرد، و اگر مأيوس نيست مى‌تواند نايب بگيرد، لكن اگر عذر رفع شد، احتياط آن است كه خودش عمل كند.