مناسك حج - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣٦ - فصل دوم وقوف به عرفات

چنانچه گذشت، لكن تمام آن ركن نيست كه حج به ترك آن باطل شود، پس اگر مقدار كمى توقف كند و برود يا طرف عصر بيايد و توقف كند، حج او صحيح است، اگر چه توقف نكردن از روى عمد و علم باشد.

مسأله ٧- آنچه در وقوف ركن است مسماى وقوف است؛ به اين معنى كه گفته شود قدرى در عرفات بوده، هر چند خيلى كم باشد مثل يك دقيقه يا دو دقيقه، پس اگر هيچ به عرفات نرود، ركن را ترك كرده.

مسأله ٨- اگر از روى عمد و علم، وقوف ركنى را ترك كند؛ يعنى در هيچ جزء از بعد از ظهر تا مغرب در عرفات نباشد، حجش باطل است، و كفايت نمى‌كند براى او وقوف در شب عيد كه وقوف اضطرارى است.

مسأله ٩- اگر كسى عمداً پيش از غروب شرعى از عرفات كوچ كند و از حدود عرفات بيرون رود و پس از آن نادم شود و برگردد و تا غروب توقف كند، چيزى بر او نيست بنا بر اقوى، لكن احتياط در كفاره است به يك شتر، و همچنين اگر بدون آنكه پشيمان شود از كار خود، براى حاجتى برگردد، لكن بعد از رسيدن با قصد قربت توقف كند، چيزى بر او نيست.

مسأله ١٠- اگر در فرض سابق مراجعت نكرد، كفاره آن يك شتر است كه بايد در راه خدا قربانى كند هرجا بخواهد، و احتياط مستحب آن است كه در مكه قربانى كند، و اگر متمكن از قربانى نباشد، هجده روز روزه بگيرد، و احتياط مستحب آن است كه پشت سر هم روزه بگيرد.

مسأله ١١- اگر سهواً كوچ كرد و بيرون رفت، پس اگر يادش آمد، بايد مراجعت كند، و اگر مراجعت نكرد گناهكار است، لكن كفاره ندارد بنا بر اقوى گرچه احوط است، و اگر يادش نيامد چيزى بر او نيست.