مسلمین، روش و رفتار آنها هرگز بر این نبوده است که زنان متصدی امور سیاسی بشوند. هیچ وقت مثلا یک زن به عنوان والی در جایی معین نشده است. بدیهی است که این کار را نمی‌کردند؛ پیغمبر اکرم این کار را نمی‌کرد، خلفا این کار را نمی‌کردند، شخص امیرالمؤمنین این کار را نمی‌کرد. تاریخ نشان نمی‌دهد که پیغمبر به زنی یک منصب از مناصب سیاسی و اداری واگذار کرده باشد، یا امیرالمؤمنین ـ که در زمان ایشان حکومت اسلامی خیلی توسعه پیدا کرده بود و شامل چندین کشور از کشورهای امروز اسلامی بود ـ یک بار هم اتفاق نیفتاد که یک زن را به عنوان والی معین کرده باشد. این هم یک دلیلی است.

البته خود این دلیل از آن دلیل بهتر است ولی شما اینجا می‌توانید بگویید که آیا این، دلیل بر منع شرعی می‌شود یا نه؟ این، دلیل بر این است که از نظر پیغمبر اکرم و امیرالمؤمنین مردها در این کار از زنها اولویت داشته‌اند، اما آیا این امر دلیل بر ممنوعیت شرعی و محرّم بودن شرعی می‌شود؟ در اولویت و صلاحیت که بحثی نیست، بحث در این است که آیا ما می‌توانیم از این سیره، حرمت شرعی استفاده کنیم یا نمی‌توانیم.

مثال به ریش تراشی

استفاده کردن حرمت شرعی از سیره‌ها کار مشکلی است. در مسئله ریش‌تراشی هم این بحث را طرح کرده‌اند. بعضی گفته‌اند یک دلیل بر این که ریش‌تراشی حرام است این است که از صدر اسلام، از زمان پیغمبر اکرم، بعد هم زمان ائمه، سیره مسلمین همیشه بر این بوده است که ریش داشته باشند و کسی ریش نمی‌تراشیده است. جواب می‌دهند به این که این، دلیل بر این است که ریش داشتن حرام نیست و حداکثر دلیل