یکدیگر توأم شوند تا حکم یک مرد را پیدا کنند ممکن است جنبه احساساتی بودن زن باشد، چون در باب شهادت، چیزی که برای شهادت خطرناک است، احساسات و عواطف است و زن سریع‌التأثرتر از مرد است و چون سریع‌التأثرتر است ممکن است عمدا در باب شهادت انحراف پیدا کند، یک چیزی را کم یا زیاد کند، رحمش بیاید، دلش بسوزد. زن، هم زودتر خشم می‌گیرد و هم زودتر مهربان می‌شود، دلش به اصطلاح می‌سوزد، رقت پیدا می‌کند.

ولی بعد که در مضمون آیه بیشتر تأمل کردیم و در روایتهایی هم که اشاره‌ای به این مطلب هست دقت کردیم می‌بینیم توجه به انحراف از راه نسیان است نه انحراف عمدی که از روی عاطفه باشد. روایت هم همین مطلب را می‌گوید.

به هرحال این مقدار، منصوص در خود قرآن مجید است. بعد مسائل دیگری در فقه اسلامی راجع به شهادت زن پیدا شده است که در چه مواردی شهادت زن قبول است و در چه مواردی قبول نیست که اینها البته در قرآن نیست ولی در اخبار و روایات هست و میان شیعه و سنی هم در این مسائل اختلاف است و اغلب ـ تا جایی که من مطالعه کرده و دیده‌ام ـ اهل تسنن کمتر شهادت زن را پذیرفته‌اند تا اهل تشیع.

یک روایت

روایتی هست در باب نکاح که شخصی از امام سؤال می‌کند که شهادت زن در باب نکاح قبول است یا نه؟ اگر زنی شهادت دهد به وقوع عقد نکاح میان زن و مرد، قبول است یا نه؟ امام می‌فرماید: قبول است. بعد خود امام سؤال می‌کند که فقهای شما چه می‌گویند؟ معلوم می‌شود که سؤال کننده از اهل تسنن بوده است. می‌گوید: فقهای ما می‌گویند قبول