اول ما دلایل موافقین دخالت زن در سیاست را ذکر می‌کنیم. بعضی (هم در نوشته‌های کشورهای عربی و هم در نوشته‌های ایرانی) گفته‌اند در اسلام مداخله زن در سیاست به طور کلی مانعی ندارد، چرا؟ برای این که ما می‌بینیم قرآن همان طور که از بیعت مردان یاد کرده از بیعت زنان هم یاد کرده است.

با پیغمبر اکرم همین طوری که مردها بیعت می‌کردند زنها هم بیعت می‌کردند. البته بدیهی است بیعتی که مردم با پیغمبر می‌کردند معنایش رأی دادن به پیغمبری پیغمبر نبود، بلکه معنایش همین بود که پیمان می‌بستند که به آنچه که پیغمبر فرموده است عمل کنند یا از پیغمبر حمایت کنند، مثل بیعت «لیلة العقبه» که در آنجا هم یکی دو زن از جمله همان نُسَیبه ـ که بعدها به نام نسیبه جرّاح معروف شد ـ بودند. زنها هم می‌آمدند با پیغمبر بیعت می‌کردند. این خودش مداخله ]در سیاست[ است. آیه قرآن هم می‌فرماید:

یا اَیهَا النَّبِی اِذا جاءَک الْ مُؤْمِناتُ یبایعْنَک عَلی اَنْ لایشْرِکنَ بِاللهِ شَیئآ وَ لایسْرِقْنَ وَ لایزْنینَ وَ لایقْتُلْنَ اَوْلادَهُنَّ وَ لایأتینَ بِبُهْتانٍ یفْتَرینَهُ بَینَ اَیدیهِنَّ وَ اَرْجُلِهِنَّ وَ لایعْصینَک فی مَعْروفٍ فَبایعْهُنَّ وَ اسْتَغْفِرْلَهُنَّ اللهَ اِنَّ اللهَ غَفورٌ رَحیمٌ[١] .

وقتی که زنان مؤمنه می‌آیند برای این که با تو بیعت کنند، تا آخر آیه. البته مردها که می‌آمدند بیعت کنند رسما دستشان را به دست پیغمبر

[١] . ممتحنه / ٦٠.