صحيفه الحسين - حسین بن علی (ع ) - الصفحة ٣٥٢

از سرآغاز ازل تا به سرانجام ابد

هست جانبازى سالار شهيدان مشهور با فداكارى شاه شهدا پيش ملك

بشريت شده لبريز مباهات وغرور تا شفق سرخ بود چهره خونين حسين

متجلى است در آئينه اعصار وقرون آن كه خواند سر أو بر سر نى سوره كهف

خوشتر از نغمه داوودى وآيات زبور آفتابى كه بر آيد ز دو مشرق شب وروز

روز از اوج سنان ، نيم شب از شرق تنور سر تسليم نهد پيش خداوند به خاك

آن سرى كه گذارند به پاى زر وزورتربتش سرمه چشمان خدا بين ملك

فرش زوار درش بال ملك ، گيسوى حور اشك چشمى كه فشانند به يادش ، به بهشت

زيور تارك حورست ، چو تاجي ز بلور دشمنش كشت وندانست كه با كشتن أو

خويش را مى كند آن خاك به سر زنده به گور پيش شاه شهدا شعر " رياضي " بردن

چيست ؟ ران ملخى ، هديه ناقابل مور " رياضي يزدى "