صحيفه الحسين - حسین بن علی (ع ) - الصفحة ٢٣٣
روز نجات دهد ، وبراى ما وشما ثوابها وپاداش نيكوى خود را واجبگرداند .
أي بندگان خدا اگر چنين است كه بيان شد ، عيش دنيا كوتاه ومحل كوچ كردن وسفر نمودن طولاني است ، وشايسته آنستكه انسان در آن به كارى مشغول باشد كه از غم واندوه دنيا فارغ باشد ، واو را از دنيا به كنارى بكشد وخود را براى خلاصى از مهالك دنيا به رنج وتعب اندازد ، پس چگونه چنين نباشد ، كه انسان پس از اين جهان در گرو اعمال خويش است وبراى حسابرسى أو را بپاى دارند ، نه ياورى دارد كه أو را نگهدارد ، ونه پشتيبانى كه از أو دفاع كند ، ودر اين روز است كه ايمان كسى كه در اين جهان ايمان نياورده وخير ونيكى در ايمان خود بدست نياورده ، به أو سود ندهد ، بگو شما در انتظار باشيد ما هم منتظريم .
شما را به پرهيزگارى وترس از خدا سفارش مى كنم ، زيرا خدا براى هر كس كه تقوى داشته باشد ضامن است كه أو را از هر چه ناخوش داد به آنچه أو را خوش آيد باز گرداند ، واز آنجائيكه اميد ندارد أو را روزى دهد .
پس بترس از اينكه از كسانى باشى كه بندگان خدا را از گناهانشان مى ترساند ، واز عقوبت گناه خود آسوده است ، پس خداوند تبارك و تعالى در باره بهشتش گول نمى خورد ، وآنچه در نزد اوست جز به طاعت وفرمانبرى أو بدست نيايد .