واى بر شما ، شما را چه شده است كه سكوت نمى كنيد تا گفتارم را بشنويد ، در حاليكه من شما را به راه هدايت مى خواهم ، هر كه از من اطاعت كند از راه يافتگان بوده ، وهر كه با من به دشمنى ورزد هلاك مى گردد ، وتمامي شما با دستورم نافرمانى كرديد وگفتارم را نمى شنويد ، چرا كه شكمهايتان از حرام پرشده ومهر ضلالت بر قلبهايتان خورده است ، واى بر شما چرا سكوت نمى كنيد ، چرا توجه نمى نمائيد .

در اينجا اصحاب عمر بن سعد خود را سرزنش كردند وگفتند : به گفتارش گوش فرا دهيد ، امام برخاست وفرمود : بريده وكوتاه باد دستهاى شما مردم ، وتمامي غمهاى عالم نثارتان ، آيا آنگاه كه سراسيمه وحيران از ما يارى خواستيد ، شتابان به دادخواهى تان آمدم ، شمشيرها به رويمان كشيده وبر ما آتش برافروختيد ، آتشى كه ما در شما شعله ور ساختيم ، تا دشمن خود وشما را بدان بسوزانيم ، پس دست به دست دشمنان بسوى دوستانتان يورش آورديد ، و اين يك رنگى با دشمنان وهميارى آنان نه از آن رو بوده كه ايشان عدالتيدر بين شما گسترند ونه آنكه چشم اميدى به دادگريشان داشتيد ، جز آنكه شما را از غذاي حرام بهره دهند ، وزندگى پستى كه طمع در آن داريد را بهره مند شويد ، بدون آنكه از طرف ما كارى انجام گرفته باشد ، يا عقيده أي كه موجب اين امور گردد .