صحيفه الحسين - حسین بن علی (ع ) - الصفحة ١٩١
أي آنكه در حال بيمارى أو را خواندم ومرا شفا داد ، وبدون لباس بودم مرا پوشاند ، وگرسنه بودم مرا سير كرد ، وتشنه بودم سيرابم نمود ، درحاليكه خوار بودم عزيزم گرداند ، ونادان بودم مرا شناساند ، وتنها بودم زيادم گردانيد ، وغريب بودم مرا باز گرداند ، ونادار بودم بى نيازم كرد ، از أو يارى خواستم ياريم نمود ، وبى نياز بودم از من سلب نكرد ، سكوت كردم خود بدون سؤال عطا فرمود .
پس سپاس وشكر سزاوار توست ، أي آنكه لغزشم را ناديده گرفت ، وغمزدگيم را بر طرف كرد ، ودعوتم را پاسخ داد ، وعيبم را پوشاند ، و گناهانم را بخشيد ، وحاجتم را عنايت كرد ، وبر دشمنم پيروزم گرداند ، و اگر نعمتهايت ومنتها وبخشندگيهاى ارزشمندت را بشمارم توان شمارش آنها را ندارم .
مولايم ! توئى آنكه منت نهادى ، توئى آنكه نعمت دادى ، توئى آنكه نيكي كردى ، توئى آنكه زيبا نمودى ، توئى آنكه تفضل كردى ، توئى آنكه كامل كردى ، توئى آنكه روزى دادى ، توئى آنكه موفق نمودى ، توئى آنكه عطا كردى ، توئى آنكه بى نياز نمودى ، توئى آنكه اندوخته بخشيدى ، توئى آنكه در پناه گرفتى ، توئى آنكه كفايت كردى ، توئى آنكه راهنمائى نمودى ، توئى آنكه بازداشتى .
توئى آنكه پرده پوشى نمودى ، توئى آنكه آمرزيدى ، توئى آنكه ناديده گرفتى ، توئى آنكه تمكين دادى ، توئى آنكه عزت دادى ،