صحيفه الحسين - حسین بن علی (ع ) - الصفحة ١٧٩
سپاس خداى را سزاست ، سپاسى كه برابرى كند با ستايش فرشتگان مقرب وپيامبران مرسل أو ، ودرود وسلام خدا بر برگزيده اش محمد پايان دهنده پيامبران وخاندان پاك وطاهر وبى آلايش أو .
پس آن حضرت شروع در سؤال كرد ودر دعا اهتمام نمود ، وآب از ديدگان مباركش جارى بود ، آنگاه گفت : خدايا ! مرا آنگونه قرار ده كه از تو بترسم گويا ترا مى بينم ، ومرا باتقوايت سعادتمند گردان ، وبه نافرمانيت بدبختم مكن ، ودر قضاء و قدرت برايم خير را اختيار فرما ، ودر آن بركت ده ، تا اينكه زود آمدن آنچه به تأخير انداخته أي ، وتأخير آنچه زود آمدنش را مقدر كرده أي را دوست نداشته باشم .
خدايا ! بى نيازيم را در جانم ، يقين را در دلم ، واخلاص را در كارم ، و نور را در ديدگانم ، وبصيرت را در دينم مقدر فرما ، ومرا از اندامم بهره مند ساز ، وگوش وچشمم را هنگام مرگ در اختيار قرار ده ، ومرا بر كسى كه بمن ستم كرده يارى گردان ، وانتقام ونيازم را در أو به من بنمايان ، وچشمم را به اين عمل روشن گردان .
خدايا ! گرفتاريم را برطرف ، وعيبم را بپوشان ، وخطايم را بيامرز ، و شيطان را از من دور ساز ، وگروهايم را آزاد ساز ، واى معبودم برترين درجه