صحيفه الحسين - حسین بن علی (ع ) - الصفحة ٢٦٣
وحق پيشوايان را خفيف مى شماريد ، اما حق ناتوانان را ضايع ساختيد ، و اما حق خودتان را به گمانتان طلب كرده ايد ، نه مالى را بذل كرده ايد ، ونه جانى را در راهى كه براى آن خلق شده در مخاطره انداخته ايد ، ونه در راه خدا يا خويشاوندى دشمنى ورزيده ايد .
وشما از خداوند انتظار داريد كه شما را در بهشت ساكن گرداند و همنشين پيامبرانش بنمايد واز عذابش در امان دارد ، من بر شما كه بر گردن خدا منت مى نهيد ، مى ترسم كه از طرف خدا بر شما عذاب وگرفتارى فرود آيد ، زيرا شمابه مقام بزرگى رسيده ايد كه ديگران دارا نيستند وبر ديگران يافته ايد ، نيكان وپاكان را احترام نمى كنيد ، در صورتي كه شما به خاطر خدا در ميان مردم مورد احترام هستيد .
شما به چشم خود مى بينيد كه پيمانهاى الهى را مى شكنند وبا قوانين خدا مخالفت مى كنند ، ولى بيم وهراسى به خود راه نمى دهيد ، با آنكه از نقض عهد وپيمان پدرتان به هراس مى افتيد ، ولى پيمانهاى رسول خدا شكسته وخوار وبى مقدار گشته است ، اما شما هيچ اهميتنمى دهيد ، افراد كور ولال وزمين گير در كشور اسلامي بدون سرپرست ومراقبت مانده اند وبر آنها رحم نمى شود ، شما در خور موقعيت ومنزلت خويش كار نمى كنيد ، وبا كسى هم كه وظيفه خود را در اين مورد انجام مى دهد يارى وهمكارى نمى كنيد ، وبا سازش وهمكارى ومسامحه با ستمكاران خود را آسوده مى داريد ، خداوند فرمان جلوگيرى از منكرات وبازداشتن مردم از آنها را داده است ، ولى شما از آن غافليد .