صحيفه الحسين - حسین بن علی (ع ) - الصفحة ٢٣٧
اميدى به أو ندارد ، وبخشاينده ترين افراد كسى است كه در هنگام توانائى عفو وبخشش نمايد ، وكسى از همه بيشتر صله رحم كرده كه با كسى صله رحم نمايد كه با أو قطع رابطه نموده است ، ودرختان آنگونه ثمر مى دهند كه ريشه ها بر آن است وبا شاخه ها رشد مى كنند .
هر كه در مقابل برادرش كار نيكي انجام دهد در روز قيامت آنرا خواهد ديد ، وهر كه را خداوند اراده كرده كه به برادرش كار نيكي انجام دهد در وقت نياز آن كار نيك را جبران مى كند ، وبلاهاى دنيائى كه از آن بيشتر است را از أو دور مى گرداند ، وهر كه رنج وناراحتى مؤمنى را بر طرف نمايد خداوند رنج دنيا وآخرت را از أو بر طرف مى سازد ، وهر كه نيكي نمايد خداوند به أو نيكي كند واو نيكي كنندگان را دوست دارد .
( ٤ ) خطبه آن حضرت در بعضى از پندها بردبارى زينت ، ووفاء نمودن از جوانمردى است ، وارتباط داشتن نعمت ، وتكبر ورزيدن از حد خود خارج شدن است ، وعجله وشتاب از بيخردى بوده ، وبيخردى ناتوانى است ، وخود برتر بينى باعث لغزيدن است ، همنشينى با افراد پست موجب شر ، وهمنشينى با افراد فاسق انسان را در موضع شك وترديد قرار مى دهد .