صحيفه الحسين - حسین بن علی (ع ) - الصفحة ٢٢٩
تصديق به وجود أو ره نيابند ، مگر به يقين به وجود خداوند ، زيرا أو به چيزى از صفات آفريدگان وصف نشود ، واوست يگانه وبى نياز ، هر چه تصور شود وبه وهم درآيد أو غير خداوند است .
پروردگار نباشد كسى كه مورد درك واقع شود وتحت بررسى قرار گيرد ، ومعبود نباشد آن كس كه هوا يا غير هوا أو را فرا گيرد ، أو در همه چيز باشد نه بطورى كه در حصار قرارگرفته باشد ، واز همه چيز ها جداست نه بگونه ايكه از أو نهان باشد ، قادر وتوانا نيست كسيكه ضدىمقارن أو باشد يا همتايى با أو برابرى كند ، قدمت أو از نظر گذشت روزگار نيست وتوجه أو جهت خاصى ندارد .
از خردها پوشيده است چنانچه از ديده ها پنهان است ، از اهل آسمان در پرده وحجاب است چنانچه از اهل زمين اينگونه است ، نزديكى با أو گرامى داشتن اوست ، دورى از أو پست شمردن اوست ، مكاني أو را فرا نمى گيرد ، وزماني أو را احاطه نمى كند ، اگر در كار أو راه ندارد ، بلندى أو بر فراز قله بودن نيست ، آمدنش از جائى به جائى شدن نباشد ، معدوم را موجود نمايد ، وموجود را معدوم كند ، براى غير أو در آن واحد دو صفت جمع نشود ( يعنى براى غير أو جمع بين اضداد ممكن نيست ) ، فكر وانديشه در باره أو همانا اعتقاد به بودن ووجود أو را مى رساند ، وجود ايمانى نه وجود صفتي ( يعنى فكر فقط وجود أو را اثبات مى كند نه آنكه صفت ذات أو بدست آيد وبه كنه ذات أو پى برده شود ) .