صحيفه الحسين - حسین بن علی (ع ) - الصفحة ١٩٣
توئى آنكه پشتيبانى كردى ، توئى آنكه كمك نمودى ، توئى آنكه دستگيرى كردى ، توئى آنكه يارى نمودى ، توئى آنكه شفا دادى ، توئى آنكه سلامتي عنايت كردى ، توئى آنكه گرامى داشتى ، خجسته وبرترگرديدى ، پس سپاس جاودانه از آن توست ، وشكر همواره تو را سزاست .
پس معبودا ! من اعتراف كننده به گناهم هستم پس آنها را ببخشاى ، منم آنكه بد كردم ، منم آنكه خطا كردم ، منم آنكه همت به بدى كردم ، منم آنكه نادانى نمودم ، منم آنكه غفلت كردم ، منم آنكه سهو وخطا كردم ، منم آنكه به غير تو اعتماد كردم ، منم آنكه دانسته بد كردم ، منم آنكه قول دادم ، منم آنكه بد قولى كردم ، منم آنكه پيمان شكنى نمودم ، منم آنكه اقرار كردم .
پروردگارا ! به نعمتت بر من ونزدم اعتراف كرده واز گناهانم رجوع مى كنم ، آنها را بيامرز ، أي آنكه گناهان بندگانش به أو زيان نرسانده واو از طاعتشان بى نياز است وهر كدام كه عمل صالح انجام دهند را با رحمت و ياريش موفق مى گرداند ، بارالهاو معبودا حمد شايسته توست .
بارالها ! امرم فرمودى نافرمانيت كردم ، ونهى كردى مرتكب گرديدم ، از اينرو به گونه أي گرديده ام كه نه بى گناهم تا عذر بخواهم ونه قدرت دارم