خدايا ! از آنچه مى ترسم مرا كفايت ، واز آنچه حذر مى كنم مرا نگاه دار ، ودر جان ودينم مرا نگاهبان باش ودر سفرم مرا حفظ كن ودر خاندانوما لم مرا جانشين باش ، ودر آنچه روزيم دادى بركت عطا كن ، ودر پيش خود خوار ودر انظار مردم بزرگم نما ، واز شر جن وانس سلامتم دار ، وبه گناهم مفتضحم منما ، وبه باطنم رسوايم نكن ، وبه عملم آزمايشم مكن ، و نعمتهايت را از من مگير وبه خود واگذارم مكن .

معبودا ! آيا مرا به نزديكانم واگذارم مى كنى تا با من قطع رابطه كند ، يا به بيگانه تا با من ترشروئى كند ، يا به ناتوانان در حاليكه تو پروردگارم و زمامدار كارهايم مى باشى ، بتو شكايت مى كنم از غربتم ودورى خانه ام و سبك شمرده شدنم بر كسى كه اختيار كارم را به أو دادى خدايا ! غضبت را بر من فرود نياور ، واگر بر من خشم ننمائى از غير تو باك ندارم ، پاك ومنزهي ، جز آنكه عافيتت بر من شاملتر است ، پس پروردگارا بحق پرتو جمالت كه به آن زمين وآسمانها روشن گشته ، و تاريكيها برطرف وكار گذشته وآيندگان با آن اصلاح گرديده ، از تو مى خواهم مرا بر حال غضبت نميرانى ، وخشمت را بر من فرود نياورى .