صحيفه الحسين - حسین بن علی (ع ) - الصفحة ١٧٣
بزرگت ونيكى ديرينه ات به من از انواع كسب وكارها وگونه هاي مختلف لوازم زندگى بهره مندم ساختى ، آنگاه كه نعمتهايت را بر من تمام ساخته و بلاها را از من دور ساختى .
نادانى وگستاخيم بر تو ، تو را باز نداشت كه به آنچه مرا به تو نزديك مى كند وبه با منزلت گرديدن نزد تو موفقم مى دارد مرا دلالت وراهنمائى كنى ، اگر تو را بخوانم اجابت كرده ، واگر از تو حاجت طلبم عنايت مى نمائي ، واگر فرمانبرداريت را بكنم شكر گذارده ، واگر سپاست را بگويم بر نعمتهايت مى افزايى ، تمامى اينها براى كامل كردن نعمتهايت بر من و لطف وعنايتت نسبت به من مى باشد .
پاك ومنزهي ، پاك ومنزهي ، أي آغاز كننده وبرگرداننده ، ستوده و بزرگوار ، نامهايت مقدس ونعمتهايت بزرگست ، خدايا كدام نعمتهايت را بشمار آورده وذكر كنم ، يا كدام عطاهايت را توان شكر گذاردن دارم ، در حاليكه بيشتر از آنستكه شمارندگان بشمار آورند يا حافظان آنرا فراگيرند ، وخدايا آنچه از بدحالى وپريشانى كه از من باز گردانده ودفع نمودى بيشتر از سلامتي وخوشحالى است كه در من نمايان است .
بارالها ! با حقيقت ايمانم وبناى محكم يقينم ويكتاپرستى بى آلايشم ، ونهاد پوشيده ام ، وآويزه هاي راههاى نور ديده ام ، وچينهاى صفحه پيشانيم ، وشكافهاى حفره هاي راههاى تنفسم ، وپره هاي نرم