حاليكه سواربر اسب بود رو بسوى لشكر امام كرد ، تا اينكه كنار خندق ايستاد وفرياد مى زد ، أي حسين تو را بشارت باد كه قبل از آتش دوزخ آتش اين دنيا تو را مى سوزاند .

امام فرمود : أي دشمن خدا من بسوى پروردگار مهربان وميانجى مقبول مى روم ، واو جدم پيامبر است ، وفرمود : خداوندا ! أو در آتش داخل ساز ، وقبل از آنكه به جهان ديگر رود سوزش آنرا به أو بچشان .

راوي گويد : ناگهان اسبش رم نمود واو را در آتش انداخت ، ودر آن سوخت .

راوي گويد : وامام بر روى زمين به حالت سجده افتاد وآنگاه سر برداشت وفرمود : چه دعائي كه با اين سرعت اجابت شد .

راوي گويد : وسپس صدايش را بلند كرد وفرمود : خداوندا ! ما خاندان پيامبرت وفلازندان وخويشاوندان أو هستيم ،پس هر كه به ما ظلم نمود وحق ما را غصب كرد را در هم شكن ، بدرستيكه تو شنونده واجابت كننده أي .

( ٦٧ ) دعاى آن حضرت بر ابى سفيان روايت شده : بعد از آنكه با عثمان بيعت شد ، أبو سفيان دست آن