صحيفه الحسن عليه السلام - حسن بن علی (ع ) - الصفحة ٦٧ -           فصل اول نيايشها وادعيهء آن حضرت١

پروردگارا ! تو مى دانى كه ازهيچ كوششى فروگذار نكرده ، واز هيچ عملي دريغ ننموده ام ، تا آنگاه كه قدرتم كاسته شد وتنها ماندم ، از اينرو راهى را انتخاب كردم كه پيشينيان من براى رفع دشمنى وساكن نمودن طغيان وآشوب در جهت جلوگيرى از خونريزى شيعيان برگزيده بودند ، وآنچه اوليائم از امور دنيا وآخرت حراست كرده اند ، را پاسدارى نمودم .

از اينرو خشمشان را تحمل كرده ، وروششان را متابعت نموده ، وراهشان را پذيرفته ، وبانشانه آنان شناخته شده ام ، تا آنگاه كه يارى تو فرا رسد ، وتو يارى كننده حق مى باشى ، اگرچه مطلوبمان از ما دور باشد ، وزمان براى نابودى دشمنان گذشته باشد .

خداوندا ! برمحمد وخاندانش درود فرست ، وآنان را به همراه دشمنانت در عذاب ابدى داخل كن ، وچشمانشان را از يافتن راه حق كورنما ، ايشان را در لذات دنيوى فرو بر ، تا مرگ آنان بطور ناگهانى فرا رسد ، در حاليكه در غفلت بسر مى برند ، يا در آن هنگام كه در خواب فرو رفته اند ، با حقيقتي كه تو آنرا يارى كرده وقدرتي كه با آن دشمنانت رامجازات مى كنى ، وعلمي كه آنرا آشكار مى گردانى ، بدرستيكه تو بزرگوار ودانائى .