صحيفه الحسن عليه السلام - حسن بن علی (ع ) - الصفحة ١٢٥ -           فصل دوم

گرداند ، آنچه نامش بشمارش در نيايد ، وشكرش ادا نشود ، ووصف وقولى به أو نرسد .

وما در راه خداوند براى شما غضبناك شديم ، چرا كه خداوند بر ما منت نهاد آنگونه كه أو سزاوار آنست ، تا نعمتها وعطاها وبخششهايش را شكر گذاريم ، سخنى كه در آن رضا وخشنودى به سوى خداوند بالا رود ، وصداقت وراستى در آن نمودار باشد ، تا گفتارمان را تأييد گرداند ، وسزاوار موارد افزونترى از خداوند باشيم ، سخنى كه زياد گردد ونابود نشود .

هر اجتماعي كه با هدفي واحد فراهم آمدند ، نيرو يافته وپيمانشان استوار شد ، پس آماده جنگ با معاويه وسپاهيانش شويد كه بسوى شما آمده است ، وبخوارى نگرائيد كه ذلت وبندهاى دنيا را مى گسلد ، واقدام بر جنگ موجب بزرگوارى وبر كنارى از شكست وذلت است ، چرا كه هر گروهى از پذيرش خوارى امتناع ورزيدند خداوند دردها وناكاميشان را برمى دارد ، واز خوارى بدورشان مى سازد ، وبه حقيقت رهنمونشان مى گرداند .

وآنگاه اين شعر را خواند : از صلح آنچه را مى خواهى مى توانى گرفت ، ولى از نفسهاى جنگ بيش از يك جرعه را نتوان نوشيد .